ﺳ س:ﺮاﻧﺠﺎم، ﻛﺎرﺗﺎن ﺑه ﭼه ﺗﺮﺗﯿﺐ درﺳﺖ ﺷﺪ؟
ج: ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑه ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن رﻓﺘﻢ و ﺑه ﺧﺎﻧﻤﯽ ﮐه آنﺟﺎ ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺎﻧﻢ، دﯾﮕﺮ از ﻣﻦ ﭼه ﻣﯽﺧﻮاھﯿﺪ؟ ﻣﻦ ﻓﺎﻣﯿﻞ در اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن دارم؛ ﭘﺴﺮم آن ﺟﺎﺳﺖ، ﭘﺪرم در آن ﺟﺎ ﺑه ﺧﺎک ﺳﭙﺮده ﺷﺪه. آن روز در ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی ﺑه ﻣﻦ ﮐﻨﯿﺎک ﺗﻌﺎرف ﮐﺮدﻧﺪ. در ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی ﮐﺴﯽ ﺑه آدم ﮐﻨﯿﺎک ﺗﻌﺎرف ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﭼﻘﺪر وﺿﻊ ﻣﻦ ﺑﺪ ﺑﻮد!ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺑﻮد ﮐه ﻣﺮا از ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﻧﺠﺎت داد؛ و ﭘﻮلھﺎﯾﯽ ﮐه ﺑﮭﺮوز ﺑﯿﭽﺎره ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﺎدرش ﺑﺮای ﻣﻦ ﺗﮭﯿه ﻣﯽﮐﺮد و از اﯾﺮان ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺎد. در ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی ورﻗهﯾﯽ ﺑه ﻣﻦ دادﻧﺪ ﮐه ھﻨﻮز ھﻢ آن را دارم. “ھﻮﯾﺖﻧﺎﻣه” اﺳﺖ
،Identification)( “ﺗﺮاول داﮐﯿﻮﻣﻨﺖ” ﻧﯿﺴﺖ ﮐه ﺷﺒﯿه ﭘﺎﺳﭙﻮرت ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺑﺎ ﺟﻠﺪ و
ﭼﻨﺪ ﺑﺮگ. ﻣﺪرﮐﯽ ﮐه ﺑه ﻣﻦ دادﻧﺪ، ﯾﻚ ورق ﻛﺎﻏﺬ ﺑﻮد ﻛه ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺎ آن ﺳﻮار ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺷﻮم. ﺑﺎ ھﺰار زﺣﻤﺖ ﺑﻠﯿﻂ ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺗﮭﯿه ﮐﺮدم و ﺳﻮار ھﻮاﭘﯿﻤﺎی “اﯾﺮ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن” ﺷﺪم. ھﻮاﭘﯿﻤﺎ در ﺳﺮ راه اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن، در ﺗﺮﮐﯿه و ھﻠﻨﺪ ﺗﻮﻗﻒ داﺷﺖ. ﻣﻦ ﺣﺘﺎ اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐه از ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻢ. در ﺗﺮﮐﯿه، ﺧﻠﺒﺎن ﮐه ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد،دﻟﺶ ﺑﺮاى ﻣﻦ ﺳﻮﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: اﺟﺎزه داری ﮐه ﺑه ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺮاﻧﺰﯾﺖ ﺑﺮوی و ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﯾﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﺨﻮری. ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎ ﭼﯿﺰی ﮐه دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐه ھﺮﭼه زودﺗﺮ ﺑه ﻟﻨﺪن ﺑﺮﺳﻢ.
ﺑه اﯾﻦ ﮔﻮﻧه ﺑﻮد ﮐه ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از ﻃﺮﯾﻖ ﮐﺸﻮر ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﺑﺎ ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺧﻮدم را ﺑه اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ. وﻗﺘﯽ ﺑه اﯾﻨﺠﺎ رﺳﯿﺪم، ﺗﻨﮭﺎ ورﻗﯾ ه ﯽ ﮐه داﺷﺘﻢ ھﻤﺎن ھﻮﯾﺖ ﻧﺎﻣه ﺑﻮد. ﻋﮑﺴﯽ ﮐه از ﻣﻦ در ﭘﺎﻛﺴﺘﺎن ﮔﺮﻓﺘه ﺑﻮدﻧﺪ و در آن ورﻗه ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﻣﺮا ﻃﻮرى ﻧﺸﺎن ﻣﯽدھﺪ ﮐه اﻧﮕﺎر ﺳﺒﯿﻞ دارم! ﺑه دﻟﯿﻞ ﺗﺎولھﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐه ھﻨﮕﺎم ﺧﺮوج از اﯾﺮان، در ﮔﺮﻣﺎی ﮐﻮﯾﺮ زدم! ﭼﻮن وﻗﺘﯽ از ﮐﻮﯾﺮ رد ﻣﯽﺷﺪﯾﻢ،ﺑﺪﺟﻮری ﺳﻮﺧﺘﻢ و ﺻﻮرﺗﻢ و ﭘﺸﺖ ﻟﺒﻢ ﺗﺎول زد. در ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ھﻢ ھﺮ ﮐﺎری ﮐه ﮐﺮدم و ھﺮ ﭘﻤﺎدی ﮐه زدم، ﭘﺸﺖ ﻟﺒﻢ ﺧﻮب ﻧﺸﺪ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ، زﺧﻢ ﮐﮭﻨه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﮭﺒﻮد ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ. ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﮐﺸﻮری ﺑﺴﯿﺎر ﮔﺮم اﺳﺖ و ﻣﺎ ھﻢ در وﺳﻂ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن و اوج ﮔﺮﻣﺎ در آن ﺟﺎ ﺑﻮدﯾﻢ. اﯾﻦ ورﻗه را ھﻨﻮز دارم. ھﺮوﻗﺖ ﺑه آن ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ، ھﻢ ﺧﻨﺪهام ﻣﯽﮔﯿﺮد و ھﻢ ﮔﺮﯾه. ﺑﺎ اﯾﻦ ورﻗه وارد ﮐﺸﻮر اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺷﺪم. ﭘﺪرم ﻓﻮت ﺷﺪه ﺑﻮد. او ﻣﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد. ﻣﺮا دوﺳﺖ داﺷﺖ؛ ﺧﺎﻧﻮادهاش را دوﺳﺖ داﺷﺖ. ﻗﺒﻼً ھﻢ ﮔﻔﺘﻢ، ﻋﻼﻗه ﯾﯽ ﻧﺪارم راﺟﻊ ﺑه دﯾﮕﺮ اﻓﺮاد ﺧﺎﻧﻮادهام ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ. اﯾﻦ ھﻢ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻋﻮارض ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺐ اﯾﻦ اﻧﻘﻼب ﺷﻮم اﺳﺖ ﮐه ﺻﻔﺎت ﻏﯿﺮاﻧﺴﺎﻧﯽ، ﻧﺎﻣﺮدﻣﯽ و ﻧﺎﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ را در ﺑﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮادهھﺎ راﯾﺞ ﮐﺮده اﺳﺖ. ﭼﻘﺪر ﺳﺮ ھﻤﺪﯾﮕﺮ ﮐﻼه ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ، ﭼﻘﺪر ﻣﺎل ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﺧﻮردﻧﺪ. اﻣﺮوز ﻣﻦ ھﺴﺘﻢ و ﺗﻨﮭﺎ دوﺳﺘﻢ و ﺷﺮﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽام ﺑﮭﺮوز ﺑهﻧﮋاد ﮐه ﺑﺎ ھﻢ زﻧﺪﮔﯽ را ﻣﯽﮔﺬراﻧﯿﻢ. او ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺎ دوﺳﺖ اﺳﺘﺮاﻟﯿﺎﯾﯿﺶ ﯾﮏ ﮔﺎﻟﺮی دارﻧﺪ ﮐه ھﻨﺮھﺎی ﻗﺒﯿﻠهﯾﯽ آﻓﺮﯾﻘﺎ را اراﯾه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻦ ھﻢ ﺑه ﺧﺎﻧه و ﮐﺎﺷﺎﻧه ﻣﯽرﺳﻢ. ﺗﻨﮭﺎ ﭘﺴﺮم ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﯽ اﺳﺖ ﮐه ﺑه آﻣﺮﯾﮑﺎ رﻓﺘه و آن ﺟﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ھﻤﺴﺮ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ دارد و ﻣﻦ ﺣﺎﻻ دو ﻧﻮه دارم. ھﺮ دو ﭘﺴﺮ ھﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺴﺮم ﮐﯿﻮان و ھﻤﺴﺮش ھﺮ دو ﻃﺮاح و ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ھﺴﺘﻨﺪ و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ، ﺑﺮای ﮐﻤﭙﺎﻧﯽ “واﻟﺖ دﯾﺴﻨﯽ” ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﺣﺎﻻ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪهاﻧﺪ. ﭘﻮﺳﺘﺮ ﻓﯿﻠﻢ و روی ﺟﻠﺪھﺎی وﯾﺪﯾﻮ وdvd ﻃﺮاﺣﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. در ﮐﺎرﺷﺎن ﻣﻮﻓﻖ ھﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺴﯿﺎر راﺑﻄهی ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎ ھﻢ دارﯾﻢ و ﻣﻦ از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ .ﭼﻮن ﺑه وﺿﻮح ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐه ﻣﯿﺎن اﻓﺮاد ﻧﺰدﯾﮏ در ﺧﺎﻧﻮادهھﺎ ﭼه ﺷﮑﺎف ﻋﻈﯿﻤﯽ اﻓﺘﺎده ﮐه ﺑه اﻋﺘﻘﺎد ﻣﻦ ﺣﺎﺻﻞ ھﻤﯿﻦ در ﺑه در ﺷﺪن در ﮔﻮﺷه وﮐﻨﺎر دﻧﯿﺎﺳﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺮدم ﺑه ﻣﺮور آﮔﺎه ﺷﻮﻧﺪ و ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﮐه اﻓﺮاد ﻓﺎﻣﯿﻞ ھﻤﺪﯾﮕﺮ را دوﺳﺖ داﺷﺘه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺎﻻ ﻣﺮدم ﺷﺮوع ﺑه ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﮐﺮدهاﻧﺪ. اﻣﯿﺪوارم ﺑه ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ. ﺷﺎﯾﺪ در ﺳﺎلھﺎی ﭘﯿﺮی ﻣﺎ!