س: واﻗﻌﺎً ﺟﺎﻟﺐ اﺳﺖ. ﻣﯽﻓﺮﻣﻮدﯾﺪ؛ از زﻧﺪانﺗﺎن در ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﻣﯽﮔﻔﺘﯿﺪ.
ج: ﺑﻠه، در ﭘﺎﻛﺴﺘﺎن ﭼﯿﺰھﺎى ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺐ ﺑﺮاﯾﻢ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد. زﻧﺪان اﻓﺘﺎدم. ﻣﺮﯾﺾ ﺷﺪم. ﯾﮏ ﻣﺎه اﺳﮭﺎل ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻣﺮا ﺑه ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮدﻧﺪ. دﮐﺘﺮى ﻛه از ﺷﻤﺎل ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﻣﯽآﻣﺪ (ﻣﺮز ﭼﯿﻦ) و در واﻗﻊ ﭼﯿﻨﯽ – ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮد، ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: »ﻣﯽداﻧﯽ ﺗﻮ ﭼه ﻣﺮﺿﯽ ﮔﺮﻓﯾﺘه ﯽ؟«. ﭘﺮﺳﯿﺪم: ﭼه ﻣﺮﺿﯽ؟ ﮔﻔﺖ: »ﯾﮏ ﻧﻮع آﻣﯿﺐ ﮔﺮﻓﺘهﯾﯽ«. ﮔﻔﺘﻢ:ﭼه ﻧﻮﻋﯽ؟ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧه ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ. ﮔﻔﺖ: »در ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺷﻤﺎ، ﺑه ﻏﯿﺮ از دھﮑﺪهھﺎی ﮐﻮﭼﮏ ﻛه ھﻨﻮز آب ﻟﻮﻟه ﻛﺸﻰ ﻧﺪارﻧﺪ، اﯾﻦ ﻧﻮع آﻣﯿﺐ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘه و ﺑه ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺳﯿﺴﺘﻢ دﻓﺎﻋﯽ ﺑﺪن ﺗﻮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻮع ﺑﯿﻤﺎری ﻣﻘﺎﺑﻠه ﮐﻨﺪ. اﮔﺮ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﮭﺎر ﺳﺎﻋﺖ دﯾﺮﺗﺮ آﻣﺪه ﺑﻮدی، ﻣﯽﻣﺮدی!«. ﭼﮭﺎر روز ﻣﺮا در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻨﺪ و ﺳِﺮُم ﺑه ﻣﻦ وﺻﻞ ﻛﺮدﻧﺪ. اﻟﺒﺘه ﻣﺮا در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﮕه داﺷﺘﻨﺪ، ﭼﻮن ﭘﻮل ﻣﯽدادم! ھﺮ روز ﺑه اﯾﺮان ﺗﻠﻔﻦ ﻣﯽزدم و ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ: ﺑﮭﺮوز ﺟﺎن، ﭘﻮل! ﺑﮭﺮوز ﺑﺎ ھﺰار ﻣﺸﮑﻞ، ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﻮل ﺗﮭﯿه ﻣﯽﮐﺮد و ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺎد. ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮردی، ﭘﻮل ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ.
در ﮐﺮاﭼﯽ ﺑﺎ آﻗﺎﯾﯽ آﺷﻨﺎ ﺷﺪم. ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻮان ﻟُﺮ ﺑﺨﺘﯿﺎری ﺑه اﺳﻢ ﺳﯿﺎوش ﺷﻤﺎروﻧﺪ ﮐه ھﻤﯿﺸه ﯾﺎدش ﻢﻣﯽﮐﻨ . واﻗﻌﺎً ﺟﻮانﻣﺮد ﺑﻮد.اﻻندر داﻧﻤﺎرک زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ. او “ﺑﺎدی ﮔﺎرد” ﻣﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧه دﯾﺮ ﺑﺎ او آﺷﻨﺎ ﺷﺪم. ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﻣﺎه و ﻧﯿﻢ ﯾﺎ دو ﻣﺎه ﭘﺲ از ورود ﺑه ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن. در ﺧﯿﺎﺑﺎنھﺎی ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﮐه راه ﻣﯽرﻓﺘﻢ،وﻗﺘﯽ او ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد، ﮐﻤﯽ اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯽﮐﺮدم. ﯾﮏ ﺷﺐ ﻛه ﺑﺎ ھﻢ در ﺧﯿﺎﺑﺎن راه ﻣﯽرﻓﺘﯿﻢ، ﯾﻚ ﻣﺮﺗﺒه ﺳﺎﻋﺘﺶ را درآورد و ﮔﻔﺖ: »ﺧﺎﻧﻢ ﻓﺮزاﻧه، ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻨﻮ ﻧﮕه دار!«. ﭘﺮﺳﯿﺪم: ﭼه ﺷﺪه؟ ﮔﻔﺖ: »ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻨﻮ ﻧﮕه دار، اﻻن ﻣﯿﺰارﻣﺸﻮن ﺗﻮ ﻣﺰار )اﯾﻦ ﺗﮑﯿه ﮐﻼﻣﺶ ﺑﻮد وﻗﺘﯽ از دﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﺪ(. ﺑﻌﺪاً ﺑﮭﺖ ﻣﯽﮔﻢ ﭼﺮا«. ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﮭﺎن ﭘﺮﯾﺪ ﺑه ﺳﻮی دو ﻧﻔﺮ ﻣﺮد ﮐه از ﺟﻠﻮى ﻣﺎ ﻣﯽآﻣﺪﻧﺪ. ﮐﺘﮏ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺑه آنھﺎ زد، ﻃﻮرى ﻛه ھﺮ دو ﭘﺎ ﺑه ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﻧﻔﮭﻤﯿﺪم ﻣﺎﺟﺮا از ﭼه ﻗﺮار اﺳﺖ. ﺳﯿﺎوش اردو ﻣﯽﻓﮭﻤﯿﺪ. آن دو ﻣﺮد وﻗﺘﻰ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ ﻣﯽآﻣﺪﻧﺪ، ﺑه ﻋﺎدت ﻣﺮدھﺎى ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻧﻰ ﻛه ﻣﻦ ﺗﺎ آن ﺷﺐ ﻣﺘﻮﺟهى آن ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم، ﺑه ھﻢ ﮔﻔﺘه ﺑﻮدﻧﺪ: »اﯾﻦ زﻧه آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ اﺳﺖ (در ﮐﺮاﭼﯽ ﻣﻦ دوﺑﺎره ﻣﻮھﺎﯾﻢ را ﺑه رﻧﮓ !«. اﺻﻠﯽ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐه ﺑﻮر ﺑﻮد). ﺑﺮﯾﻢ از ﺟﻠﻮی او درﺑﯿﺎﯾﻢ و ﺑﮭﺶ ﺗﻨه ﺑﺰﻧﯿﻢ ﺗﺎزه آن ﺷﺐ ﺑﻮد ﮐه ﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﺮا اﻏﻠﺐ اوﻗﺎت، وﻗﺘﻰ ﺑه ھﺘﻞ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم، ﺷﺎﻧهھﺎﯾﻢ درد ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ! در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻛه راه ﻣﻰرﻓﺘﻢ، ﺣﺘﺎ وﻗﺘﻰ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد، ھﺮ ﻣﺮدی ﮐه از ﻛﻨﺎرم رد ﻣﻰﺷﺪ، ﭼﻨﺎن ﺧﻮدش را ﺑه ﻣﻦ ﻣﯽزد ﻛه ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺗﻌﺎدﻟﻢ را از دﺳﺖ ﺑﺪھﻢ و ﭘﺨﺶ زﻣﯿﻦ ﺷﻮم. وﻗﺘﻰ ﺑه ھﺘﻞ ﺑﺮﻣﻰﮔﺸﺘﻢ، ﻣﯽدﯾﺪم ﺷﺎﻧهھﺎﯾﻢ ﻛﺒﻮد اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻧﻤﻰﻓﮭﻤﯿﺪم ﭼﺮا. ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺑﻮدم. از ﻣﻤﻠﻜﺘﻢ ﻓﺮار ﻛﺮده ﺑﻮدم. وﺿﻊ روﺣﻰ و ﺟﺴﻤﻰ درﺳﺘﻰ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﺘﻮﺟه ﺧﯿﻠﻰ ﭼﯿﺰھﺎ مﻧﻤﻰﺷﺪ . ﻣﺮﺗﺐ از ﺧﻮدم ﻣﯽﭘﺮﺳﯿﺪم اﯾﻦ ﮐﺎﺑﻮس ﮐﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﯽﺷﻮد؟ داراﻻﻣﺎن، ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن، ﺑﻼﺗﻜﻠﯿﻔﻰ و ﺑﻌﺪ ﺗﯿﭗھﺎی اﯾﺮاﻧﯽ ﮐه آدم آنﺟﺎ ﻣﯽدﯾﺪ. ﭼﭗھﺎی ﺑﺪ و ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖھﺎی ﺑﺪ؛ ﻧﻤﯽداﻧﯿﺪ ﭼه ﺗﯿﭗ ﺟﻮانھﺎﯾﯽ آنﺟﺎ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﻦ اﺻﻼً ﺗﻤﺎﯾﻼت راﺳﺖ ﯾﺎ ﭼﭗ ﻧﺪارم. اﻣﺎ اﯾﻦھﺎﯾﻰ را ﻛه ﻣﻰدﯾﺪم ھﻤه ﭼﭗ ﺑﻮدﻧﺪ. ﭼﺮا؟ ﭼﻮن راﺳﺖھﺎ و ﺳﻠﻄﻨﺖﻃﻠﺐھﺎ ﭘﻮل داﺷﺘﻨﺪ و زود ﻛﺎرﺷﺎن راه ﻣﯽاﻓﺘﺎد و ﺑه ھﺮ ﺟﺎ ﻛه ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ، ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ. ﯾﻜﻰ دﯾﮕﺮ از ﭼﯿﺰھﺎی ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪهیﯾﻰ ﻛه دﯾﺪم، دﺧﺘﺮھﺎ و زنھﺎی ﺟﻮان اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ. روزھﺎی آﺧﺮ وﻗﺘﯽ ﺣﺎﻟﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﮭﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽرﻓﺘﻢ. آنھﺎ را در ﺑﺎزار مﻣﯽدﯾﺪ . آراﯾﺶھﺎی ﻏﻠﯿﻆ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﺧﯿﻠﻰھﺎىﺸﺎن در ﮐﺎر ﻓﺤﺸﺎ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻗﺼهی اﯾﺮاﻧﯽھﺎ در آن ﺟﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻏﻢاﻧﮕﯿﺰ اﺳﺖ. ﺣﺘﻤﺎً ﻣﯽداﻧﯿﺪ ﮐه اﯾﻦ روزھﺎ وﺣﺸﺘﻨﺎکﺗﺮ ﺷﺪه. در ﻣﻘﺎﻟهﯾﯽ ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪم ﮐه روزاﻧه دهھﺎ دﺧﺘﺮﺑﭽهی ده ﺗﺎ ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟه اﯾﺮاﻧﯽ در ﮐﺮاﭼﯽ ﺑه ﻓﺮوش ﻣﯽرﺳﻨﺪ! اﻟﺒﺘه ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ، آنھﺎ را ﺑه ﺷﯿﺦ ﻧﺸﯿﻦھﺎی ﻋﺮﺑﯽ ﻣﯽﺑﺮدﻧﺪ. وﻟﯽ اﯾﻦ روزھﺎ ﮐﺮاﭼﯽ ﻣﺮﮐﺰ اﯾﻦ “ﺗﺠﺎرت” ﮐﺜﯿﻒ و ﺿﺪ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ. ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر آﻣﺎری ﺗﺮﺳﻨﺎک از ﻣﻌﺘﺎدﯾﻦ ﺑه ﻣﻮاد ﻣﺨﺪر و ﻣﺒﺘﻼﯾﺎن ﺑه “اﯾﺪز” در اﯾﺮان اﻣﺮوز، در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟه ذﮐﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد