س. در ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣه ﺳه ﺑﺎر ﻣﺴﺎﻟهی ﺷﻼق و ﺷﻼق زدن ﻣﻄﺮح ﺷﺪه. در ﺑﺨﺶ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ھﻢ اﯾﻦ زن اﺳﺖ ﮐه ﺗﻤﺎم ﻋﮑﺲھﺎ را ﺑه زﯾﺮ ﺷﻼق ﻣﯽﮐﺸﺪ…
ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ، ﻗﺼﺪ ﮐﻠﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐه ﻧﺸﺎن ﺑﺪھﺪ رژﯾﻢ اﺳﻼﻣﯽ اﯾﺮان ﭘﺲ از ﺑه ﻗﺪرت رﺳﯿﺪن ﭼﮕﻮﻧه ﺑﺎ زن ﺑه ﻃﻮر ﻋﺎم، و ﺑﺎ زن ھﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑه ﻃﻮر ﺧﺎص ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده. ﻣﺜﻼً “ﻟﯽ ﻟﯽ” ﮐه ﺑﺎﻟﺮﯾﻦ ﺑﻮده، ﭘﺲ از ﺷﻼق ﺧﻮردن، زﻧﺪﮔﯽ ﺧﺎﻧﻮادهﮔﯽاش از ھﻢ ﻣﯽﭘﺎﺷﺪ و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺧﻮدﮐﺸﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﯾﺎ “ﺗﺮاﻧه” در ﺻﺤﻨهﯾﯽ ﮐﺎﺑﻮس وار ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐه ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺶ درآورده و رودهھﺎﯾﺶ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑه ﺷﻼق ﺷﺪه و ﺑه ﮔﻠﺒﺮگھﺎی دﺳﺘﺶ ﺷﻼق ﻣﯽزﻧﺪ. اﯾﻦ ﺻﺤﻨه ﻧﺸﺎن ﻣﯽدھﺪ ﮐه ذھﻦ اﯾﻦ زن ﻟﺤﻈهﯾﯽ از ﺷﻼق و زﻧﺪان و ﺧﺸﻮﻧﺖِ ﭘﺎﺳﺪارھﺎ رھﺎﯾﯽ ﻧﺪارد. در آﺧﺮ ﻧﻤﺎﯾﺶ
” هﺗﻤﺎم ﻋﮑﺲھﺎﯾﯽ را ﮐه در ﻧﻘﺶھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎزی ﮐﺮده، ﺑه دﺳﺖ ﺧﻮد ﺑه زﯾﺮ ﺷﻼق ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﯾﮏ ﺑه ﯾﮏ آنھﺎ را ﺑه ﻧﺎم ﺻﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ. در اﻧﺘﮭﺎ ﺷﻼق را ﺑه ﭘﻮﺳﺘﺮ ﺑﺰرگ ﺧﻮدش ﮐه ھﻤﯿﺸه ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺻﺤﻨه اﺳﺖ ﻓﺮود ﻣﯽآورد و ھﻢ زﻣﺎن ﺑﺎ اﯾﻦ ﺿﺮﺑه، ﺻﺪای ﺷﻌﺎر “اﺳﺘﻘﻼل، آزادی، ﺟﻤﮭﻮری اﺳﻼﻣﯽ” ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﭼﻄﻮر ﻣﯽﺷﻮد از اﯾﻦ ﺳﺎدهﺗﺮ ﻧﺸﺎن داد ﮐه رژﯾﻢ اﺳﻼﻣﯽ ﭼه ﺑﻼﯾﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ زن اﯾﺮاﻧﯽ آورده و روز ﺑه روز ھﻢ ﻓﻀﺎ را ﺑﺮﮓآنھﺎ ﺗﻨ ﺗﺮ ﮐﺮده و ﺳﻌﯽ داﺷﺘه رﺳﻤﺎً آنھﺎ را ﺷﮭﺮوﻧﺪ درﺟه دو و ﺗﻮﺳﺮی ﺧﻮر و ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮلِ ﻣﺮد ﺑﺎر ﺑﯿﺎورد؟!