س:ﮐﻢ ﮐﺎری ﮐه ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﺪ ﻧﺎﺷﯽ از ﭼه ﺑﻮد؟
ج: اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟه در رﺑﻂ ﺑﺎ ﻓﻀﺎی ﻋﻤﻮﻣﻰ اﯾﺮان ﺑﻮد. دﻟﯿﻞ ﻛُﻠﻰ اﯾﻦ ﻛﻢ ﻛﺎرى اﯾﻦ ﺑﻮد ﻛه ﺳﯿﻨﻤﺎی اﯾﺮان ھﺮ روز ﺑﯿﺶﺗﺮ و ﺑﯿﺶﺗﺮ ﺑه ﺑﯿﺮاھه ﻣﻰرﻓﺖ. دوﻟﺖ ﺑه ﺟﺎى آنﻛه ﻛﻤﻚ ﮐﻨﺪ، ﻛﺎر را ﻣﺸﻜﻞﺗﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد. ﻣﻦ ﮐﺎرﻣﻨﺪ رﺳﻤﯽ وزارت ﻓﺮھﻨﮓ و ھﻨﺮ ﺑﻮدم. ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻞ اﻣﻮر ﺳﯿﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺸﻮر، آﻗﺎی ھﺎﺷﻢ ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﺑﻮد. ﺳﻨﺎرﯾﻮھﺎ رد ﻣﯽﺷﺪ، ﺳﺎﻧﺴﻮر وﺟﻮد داﺷﺖ و… اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻼت، ﯾﮏ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻠﺨﯽ در ﻓﻀﺎ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻋﺪم ھﻢﮐﺎری، رد ﮐﺮدن ﺳﻨﺎرﯾﻮھﺎ، ﺳﺎﻧﺴﻮر، ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺑﻮدﺟه، ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺧﯿﻠﻰ ازﻓﯿﻠﻢﻧﺎﻣهھﺎ،ﻓﯿﻠﻢھﺎ و و و. ﺧُﺐ، اﯾﻦ ﺑﯽﻛﺎرى ﺑه ﺑﺎر ﻣﻰآورد و ﺑﯽﮐﺎری اﺛﺮاﺗﻰ ﺑه ﺟﺎ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ. وﻗﺘﯽ اﻧﻘﻼب ﺷﺪ، در ادارهی ﺑﺮﻧﺎﻣهھﺎی ﺗﺎﺗﺮ ﮐه ﮐﺎرش ﺗﺎ ﺣﺪی ﺳﯿﻨﻤﺎ ھﻢ ﺑﻮد و ﺗﻌﺪادی از ھﻨﺮﻣﻨﺪان ﺳﺮﺷﻨﺎس در آن ﮐﺎر ﻣﯽﻛﺮدﻧﺪ (ﺧﻮد ﻣﻦ، ﻓﺨﺮى ﺧﻮروش، ﻋﺰت اﷲ اﻧﺘﻈﺎﻣﯽ، ﻋﻠﻰ ﻧﺼﯿﺮﯾﺎن و…)، اﻏﻠﺐ ھﻨﺮﻣﻨﺪان ﮔﯿﺞ ﺑﻮدﻧﺪ. ھﯿﭻﮐﺲ ﺧﻮشﺑﯿﻦ ﻧﺒﻮد. ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻧﺒﻮدن ﻓﻀﺎی ﺑﺎز ﺳﯿﺎﺳﯽ در زﻣﺎن ﺷﺎه و ﯾﮏ ﺣﺰﺑﯽ ﺑﻮدن ﻣﻤﻠﮑﺖ، ﻧﺪاﺷﺘﻦ آزادی ﺗﻔﮑﺮ و ﺑﯿﺎن ﺗﻔﮑﺮ، ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐه ﯾﮏ ﻧﻮع ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻔﯽ در ﻣﺎ ﺑه وﺟﻮد ﺑﯿﺎﯾﺪ. ھﯿﭻﮔﺎه ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﯾﮏ ﺗﻔﮑﺮ دﺳﺘهﺟﻤﻌﯽ داﺷﺘه ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺑﺎ اﻧﻘﻼب ھﻢ ﺿﺮﺑهی اﺳﺎﺳﯽ ﺑه ﻣﺎ ﺧﻮرد و ﺗﻨﮭﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ؛اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑه ھﻤﯿﻦ روش اداﻣه دادﯾﻢ. ﻧﺒﻮدن ﻓﻀﺎی ﺑﺎز ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﻣﺎ را از ھﻢ ھﺮاﺳﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد. ھﻢﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ روی ﻓﺴﺎد ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻤﺎی اﯾﺮان اﻧﮕﺸﺖ ﮔﺬاﺷﺖ ﮐه در ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺟﻮ حاکم ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺎﺛﯿﺮ داﺷﺖ.