س: دﻗﯿﻘﺎً ﭼه ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﻮد؟
ج: ﺧﺮداد ﺳﺎل١٣٦٥ آﻏﺎز ﺷﺮوع ﮔﺮﻣﺎ. ﻣﻦ و ﺑﮭﺮوز و رﺿﺎ ﺑه ﭼﺎهﺑﮭﺎر رﺳﯿﺪﯾﻢ و ﺑﻌﺪ ﺑه ﮐُﻨﺎرک رﻓﺘﯿﻢ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐه در ﺳﻔﺮ از ﺗﮭﺮان ﺗﺎ ﭼﺎهﺑﮭﺎر ﺑﺎ ﻧﺎم ﺧﻮدم ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﺮدم، ﺣﺠﺎب را ھﻢ ﺑه ﺷﺪت رﻋﺎﯾﺖ ﻣﯽﮐﺮدم. ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ ﮐه از ﭼﺎهﺑﮭﺎر ﺑه ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ھﻮﯾﺖ ﺧﻮدم را ﭘﻨﮭﺎن ﮐﻨﻢ. ﭼﻮن دﻧﺒﺎلﻣﺎن ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧه ﺗﻨﮭﺎ دﻧﺒﺎل ﺷﺨﺺ ﻣﻦ. دﻧﺒﺎل ھﻤهی ﻣﺎ. از ﺗﮭﺮان ﺗﺎ آنﺟﺎ ھﻨﻮز ھﻨﺮﭘﯿﺸه ﺑﻮدﯾﻢ. دورﺑﯿﻦ و وﺳﺎﯾﻞ داﺷﺘﯿﻢ و ﭼﻨﺪ ﻧﺎﻣهی ﺟﻌﻠﯽ از ﻃﺮف ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﮐه از ﻣﻮﺳﺴﺎت دوﻟﺘﯽ ﺧﻮاﺳﺘه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﺎ ھﻤﮑﺎری ﮐﻨﻨﺪ! وﻗﺘﯽ ﺑه ﭼﺎهﺑﮭﺎر رﺳﯿﺪﯾﻢ، داﺳﺘﺎن ﻋﻮض ﺷﺪ. ﻣﻦ ﻗﯿﺎﻓهام را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادم. ﻣﻮھﺎﯾﻢ را رﻧﮓ ﻣﺸﮑﯽ ﮐﺮدم و اﺑﺮوھﺎﯾﻢ را ﭘُﺮ رﻧﮓ. ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑه ﺑﻨﺪر ﮐُﻨﺎرک، ﺳﻮار ﻣﯿﻨﯽﺑﻮس ﺷﺪﯾﻢ. ﭼﮭﺎر ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻋﺘﻰ راه ﺑﻮد. در آنﺟﺎ ﺑه ﻣﮭﻤﺎنﺧﺎﻧهی ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺐ و ﮐﺜﯿﻔﯽ رﻓﺘﯿﻢ. ﺑﮭﺮوز ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐِ آنﺟﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد؛ ﭼﻮن ﻗﺒﻼً ﺑﺮای ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻓﯿﻠﻤﯽ در آنﺟﺎ اﻗﺎﻣﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻣﮭﻤﺎنﺧﺎﻧهﭼﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ھﻤﮑﺎریِ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد. ﯾرﯿﺲ ژاﻧﺪارﻣﺮی ھﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻟﻄﻒ داﺷﺖ. ﭼﻮن ﭘﺎﺳﺪارھﺎ ﻣﺮﺗﺐ ﺑه ﻣﮭﻤﺎنﺧﺎﻧه ﺳﺮ ﻣﻰزدﻧﺪ و آن را ﮐﻨﺘﺮل ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ، ھﯿﭻ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻧﻤﯽﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟه ﺣﻀﻮر ﻣﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ. دو ﺷﺐ در آنﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ. دوﺑﺎره ﺳﻮار ﻣﯿﻨﯽﺑﻮﺳﻰ ﺷﺪﯾﻢ ﻛه ﻣﺎ را ﺗﺎ وﺳﻂ ﺑﯿﺎﺑﺎن دﻣﯽﺑﺮ. در ﯾﻜﻰ از ﻗﮭﻮهﺧﺎﻧهھﺎى ﺳﺮ راه ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ. ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘه ﻣﺎﻧﺪه ﺑه ﻇﮭﺮ، ﺑه ﻣﺤﻞ ﻗﺮارﻣﺎن ﺑﺎ ﻗﺎﭼﺎقﭼﻰ – ﯾﻌﻨﻰ ﮐﻨﺎر ﺟﺎده- رﻓﺘﯿﻢ و ﺗﻈﺎھﺮ ﺑه ﻗﺪم زدن ﻛﺮدﯾﻢ. ﭘﯿﻜﺎن ﻛه رﺳﯿﺪ ﻣﺎ، ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ و ﮐﺎﻣﺒﯿﺰ ﭘﺴﺮﺧﺎﻟهی ﺑﮭﺮوز، ﺳﻮار ﺷﺪﯾﻢ. ﺣﺘﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از ﺑﮭﺮوز و رﺿﺎ ھﻢ دﺳﺖ ﻧﺪاد. ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑه ﺳﺮﻋﺖ ﺑه راه اﻓﺘﺎد. ﻣﺪﺗﯽ رﻓﺘﯿﻢ و ﺑﻌﺪ در ﺟﺎﯾﯽ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮدﯾﻢ. ﻣﺎ را ﭘﯿﺎده ﮐﺮدﻧﺪ و ﭘﯿﺎده ﺑه راه اﻓﺘﺎدﯾﻢ. ﮔﺮﻣﺎی وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﻮد؛ آن ﻗﺪر ﻛه دﺳﺖھﺎﯾﻢ ﺗﺎول زد. در ﻣﺴﯿﺮ، ﺟﻮانھﺎی دﯾﮕﺮ ﺑه ﻣﺮور آﻓﺘﺎﺑﻰ ﺷﺪﻧﺪ. ﺟﻤﻊﻣﺎن،ﺟﻤﻊ ﺷﺪ. زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﺳﻮزﻧﺎك ﭘﯿﺶ ﻣﻰرﻓﺘﯿﻢ. ﺑﻰ ھﯿﭻ ﺳﺎﯾهﺑﺎﻧﻰ. ﺣﺘﺎ ﯾﮏ ﺗﺨﺘه ﺳﻨﮓ ھﻢ ﻧﺒﻮد ﮐه در ﺳﺎﯾهی آن ﻟﺤﻈهﯾﯽ ﺑﯿﺎﺳﺎﯾﯿﻢ. ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮم ﺑﻮد: »ﺧﻮرﺷﯿﺪ،ﺧﻮرﺷﯿﺪ، ﺗﺼﻮرش، ﭼﻄﻮرى ﺑﮕﻢ؟ ﺧﻮرﺷﯿﺪ… درﺳﺖ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻛه ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑه ﺻﻮرﺗﺖ«. ﻣﺪﺗﯽ راه رﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑه ﻗﺎﭼﺎقﭼﯽھﺎ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐه ﭼﮭﺎر ﭘﻨﺞ ﺷﺘﺮ را ﻗﻄﺎر ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐه ﺑﻨﺎ ﺑﻮد ﺗﻤﺎم راه را ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮوﯾﻢ! ﭼﻮن ﻣﻦ زن ﺑﻮدم، ﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﺳﻮار ﯾﮏ ﺷﺘﺮ ﺷﺪم. ﻧﺎﻣﺶ “ﮐﮭﺮﺑﺎ” ﺑﻮد. ھﻤﯿﺸه او را ﺑه ﯾﺎد ﺧﻮاھﻢ داﺷﺖ. ﭼﻘﺪر زﯾﺒﺎ ﺑﻮد. ﺑﻘﯿه ﭼﻨﺪﺗﺎﯾﯽ ﺳﻮار ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺷﺘﺮﺳﻮارى ﻛﺮدﯾﻢ. روز را ﺧﻮاﺑﯿﺪﯾﻢ. ﺑه ﺧﺎﻃﺮ ﮔﺮﻣﺎ. ﻓﻘﻂ ﺷﺐ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﯿﻢ. ﺑه دﻟﯿﻞ ﺣﻀﻮر ﭘﺎﺳﺪارھﺎ در راه، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﻰ آرام ﺣﺮﻛﺖ ﻣﯽﻛﺮدﯾﻢ ﺗﺎ ﺑه ﻣﺮز ﺑﺮﺳﯿﻢ. اﻟﺒﺘه ﻣﺎ ﻣﺮزى ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ. ﺧﻂِ ﻣﺮزىی ﻣﺸﺨﺼﻰ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ. اﮔﺮ ھﻢ داﺷﺖ، ﻓﻘﻂ ﻗﺎﭼﺎقﭼﻰھﺎ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪھﻨﺪ . ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ : ﺷﺘﺮﺳﻮاری دوﻻ دوﻻ ﻧﻤﯽﺷﻮد! اﻣﺎ وﻗﺘﯽ از ﻣﺮز رد ﻣﯽﺷﺪﯾﻢ، ﺑﻠﻮچھﺎ ﻛه ﻃﻨﺎب ﺷﺘﺮ ﻣﺮا ﮔﺮﻓﺘه ﺑﻮدﻧﺪ،ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ: دوﻻ ﺷﻮ، دوﻻ ﺷﻮ! ﺣﺮف ﻧﺰن…! ﻣﻦ دوﻻ ﺷﺪه ﺑﻮدم و ﺣﺮف ﻧﻤﯽزدم. وﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺑه ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭼﻨﺪ ﭼﺮاغ در دور دﺳﺖ ﺳﻮ سو ﻣﯽزد. ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛه ﭘﺎﺳﮕﺎه ﺟﻤﮭﻮری اﺳﻼﻣﯽ اﺳﺖ. ﻧﮕﺎھﯽ ﮐﺮدم و ﻣﺎه را ﮐه ھﻤه ﺟﺎ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ، دﯾﺪم. ﭘﺮﺳﯿﺪم: ﺗﻤﺎم ﺷﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻧه، ﻧه. دوﻻ ﺷﻮ، دوﻻ ﺷﻮ!
دوﻻ ﺷﺪم. دﯾﺪم دارم ﮔﺮﯾه ﻣﯽﮐﻨﻢ…