س: وﻗﺘﯽ ﺑه آن دوران ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ، ﭼه ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺶﺗﺮ ﺷﻤﺎ را ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ؟ ﭼه ﭼﯿﺰی اﯾﻦ ﻃﻮر ﺷﻤﺎ را ﺑه آﺷﻮب ﻣﯽﮐﺸﺪ؟
در درﺟهی اول ﻧﺎﻣﮭﺮﺑﺎﻧﯽ و ﺑﻰ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ھﻤﮑﺎراﻧﻢ. ﺑﻌﺪ ھﻢ ﺑﯽ ﺣﺴﺎب و ﮐﺘﺎﺑﯽ ﻣﻤﻠﮑﺘﯽ ﮐه در آن ﺑه دﻧﯿﺎ آﻣﺪهام. اﻣﺮوز وﻗﺘﯽ از ﻣﻦ ﻣﯽﭘﺮﺳﻨﺪ:Where do you come from? ﺧﯿﻠﻰ وﻗﺖھﺎ دﻟﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮاھﺪ ﺑﮕﻮﯾﻢ اﯾﺮان. اﯾﻦ ﺣﺎﺻﻞ ھﻤﯿﻦ دوره اﺳﺖ و آن ﭼه ﮐه آنھﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ و ﻣﺎ ﻛﺮدﻧﺪ. ﯾﮏ ﺑﺎر در ﺻﺤﺒﺖھﺎیﻣﺎن، ﺷﻤﺎ ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯿﺪ ﺟﻤﮭﻮری اﺳﻼﻣﯽ اﺧﻼق را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮده. اﯾﻦ را ﺑه درﺳﺘﯽ ﮔﻔﺘﯿﺪ. در زﻣﺎن ﺷﺎه ھﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎ ﺑﺪ ﺑﻮد. ﺑﺪﺗﺮﯾﻨﺶ اﯾﻦ ﺑﻮد ﻛه آزادی ﻧﺒﻮد و ﻣﺎ ﺑه اﯾﻦ روز اﻓﺘﺎدﯾﻢ. ﺣﺎﻻ ﺑه ﮐﺠﺎ ﺧﻮاھﯿﻢ رﺳﯿﺪ؟! اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎﺳﺖ ﮐه ﻣﺮا واﻗﻌﺎً ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﺎ اﻣﺮوز ﻣﺎل ھﯿﭻ ﺟﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ. ﻣﺎ ﺑﺪون ﻣﻤﻠﮑﺖ ھﺴﺘﯿﻢ. ھﻨﻮز ھﻢ ﮐه ھﻨﻮز اﺳﺖ، ﺗﻨﮭﺎ ھﺴﺘﯿﻢ.
ﺧﺎﻧﻢ ﺗﺎﺋﯿﺪى، ﮔﻔﺘﯿﺪ ﻛه ﭘﺲ از ﺑﺎزداﺷﺖ ﭼﻨﺪ روزه، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑه ﺗﺮک اﯾﺮان ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ. ﻓﺎﺻﻠهی ﺑﯿﻦ آزادی و ﺧﺮوج از ﻣﻤﻠﮑﺖ را ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮدﯾﺪ؟
ﺑﻠ . زﯾﺎد ﺗﻔﺎوﺗﯽ ھﻢ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽِ ﻣﺨﻔﯽ ﯾﮏ ﭼﺮﯾﮏ، ﯾﺎ ﯾﮏ ﻓﻌﺎل ﺳﯿﺎﺳﯽِ آن روزھﺎ ﻧﺪاﺷﺖ. ﯾﻜﻰ از دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﺎ ﻛه ﺑه ﻧﺎم رﺿﺎ از او ﯾﺎد ﻣﯽﻛﻨﻢ (در دﯾﻮار ﭼﮭﺎرم ھﻢ ﺑه ھﻤﯿﻦ ﻧﺎم آﻣﺪه) ﺑه ﻣﺎ ﯾﮏ اﺗﺎق داد. ﻣﺎ ﻣﺪت دو ﻣﺎه در اﺗﺎﻗﯽ در ﺧﺎﻧهی رﺿﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺧﺎﻧهی ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﮐه ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑه ﭘﺪرش ﺑﻮد و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻃﺒﻘه داﺷﺖ. ﯾﮏ ﻃﺒﻘهی ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑه رﺿﺎ ﺑﻮد. آنﺟﺎ ﺑه ﻣﺎ ﯾﮏ اﺗﺎق داد ﮐه ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ، ﺑﮭﺮوز ﺑﺎ ھﻤﺎن ﻗﺎﭼﺎﻗﭽﯽِ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﮐه ﻗﺒﻼً دو ﺗﺎ از ﺧﻮاھﺮزادهھﺎﯾﺶ را ﮐه ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑه ﺳﻮﺋﺪ رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد، ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ. ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ ﺑه ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﺑﺎ او ﮐه از ﮐﺠﺎ ﺑﺮوﯾﻢ؟ از ﺗﺮﮐﯿه، از ﺷﺮق ﯾﺎ از ﺧﻠﯿﺞ ﻓﺎرس. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑه ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﯿﺪﯾﻢ. ﮔﻔﺖ دو ھﻔﺘه دﯾﮕﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﯾﺪ. ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ ﻛه وﺿﻊ درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ، ﺳه ھﻔﺘه دﯾﮕﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﯾﺪ. ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻋﻘﺐ و ﺟﻠﻮ ﺷﺪن، ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻮﻋﺪش رﺳﯿﺪ. ﺧﺎﻧﻮادهھﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐه ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐه ﺑﭽهھﺎیﺷﺎن ﺑه ﺟﺒﮭهی ﺟﻨﮓ اﯾﺮان و ﻋﺮاق ﻧﺮوﻧﺪ، آﻧﮭﺎ را ﺑه ﺧﺎرج ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. در واﻗﻊ ھﻤه ﭼﯿﺰ ﺗﺼﺎدﻓﻰ ﺑﻮد. ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﮐه در ﺑﺎزی ﻃﺎس ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ و ﺷﻤﺎرهﯾ ﯽ ﻣﯽآﯾﺪ. ﺑه اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﻮد ﮐه ﺳﯿﺰده ﭘﺴﺮ ﺎﺑ ﻣﻦ ھﻤﺮاه ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﺗﻨﮭﺎ زن ﺑﻮدم . ﯾﮏ ﺟﻮان ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟه ﮐه ﭘﺴﺮﺧﺎﻟهی ﺑﮭﺮوز ﺑﻮد ھﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ھﻤﺮاه ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ دﻟﮕﺮﻣﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺑﻮد. ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺑه ھﻤﺎن ﺷﮑﻠﯽ ﺑﻮد ﮐه در دﯾﻮار ﭼﮭﺎرم ﻧﻮﺷﺘه ﺷﺪه؛ اﻟﺒﺘه ﺻﺪﺑﺎر ﺗﺮﺳﻨﺎکﺗﺮ. در ﺗﮭﺮان ﺳﻮار ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺷﺪﯾﻢ. ﭼﻮن آدمھﺎی ﺷﻨﺎﺧﺘه ﯾﺷﺪهﯽ ﺑﻮدﯾﻢ، ﻗﺮار ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﮐه ﺑﺮای ﺗﮭﯿهی ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑه اﯾﺮاﻧﺸﮭﺮ ﻣﯽروﯾﻢ…