س: ﻣﻨﻜﺮات ﭼه ﻃﻮر ﻓﮭﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﻛه ﻓﺮزاﻧه ﺗﺎﯾﯿﺪى ﺑﮭﺎﯾﻰ اﺳﺖ؟
ج: اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟه در اداره ﻣﻨﮑﺮات ﻣﻄﺮح ﻧﺸﺪ. وﻟﯽ در ﻣﺪﺗﯽ ﮐه ﻣﺎ آن ﺟﺎ ﺑﻮدﯾﻢ،روزﻧﺎﻣهی ﺟﻤﮭﻮری اﺳﻼﻣﯽ ﺧﺒﺮی ﭼﺎپ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ ﮐه ﻣﻦ و ﺑﮭﺮوز را ﺑه اﺗﻔﺎق ﭼﻨﺪ ﺗﻦ از دوﺳﺘﺎنﻣﺎن در “ﻋﺸﺮﺗﮑﺪهﯾﯽ”!! دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮده اﻧﺪ و ﻣﺎ در ﻣﻨﮑﺮات ھﺴﺘﯿﻢ. دادﺳﺘﺎﻧﯽ ھﻢ ﺑﺎ ﻣﻨﮑﺮات ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘه ﺑﻮد ﮐه آزادﺷﺎن ﻧﮑﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ. وﻟﯽ از ﺟﺎی دﯾﮕﺮی اﻃﻼع ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐه ﻣﻦ ﺑﮭﺎﯾهﯽزاد ام. ﺷﺎﯾﺪ از وزارت ارﺷﺎد، ﺷﺎﯾﺪ ھﻢ از ﻃﺮﯾﻖ دﯾﮕﺮی. ﻣﻦ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧهام ﮐه ﯾﮏ ﺣﺎج آﻗﺎ ﺑﻮد، درﮔﯿﺮی ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺮا از ﺧﺎﻧه ﺑﯿﺮون ﮐﻨﺪ. او ھﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﯿﻠﯽھﺎ ﺑه دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﺑﻮد ﻛه از وﺿﻌﯿﺖ درھﻢ و ﺑﺮھﻢ ﻣﻤﻠﻜﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ و ﺑه ﻣﻘﺎﺻﺪش ﺑﺮﺳﺪ. وﻗﺘﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ، ﺑه ﮐﻤﯿﺘه رﻓﺖ و ﺑه ﮐﻤﯿﺘهﭼﯽھﺎ ﮔﻔﺖ ﻓﺮزاﻧه ﺗﺎﺋﯿﺪی ﺑﮭﺎﯾﯽ اﺳﺖ. ﮐﻤﯿﺘهﭼﯽھﺎ ﮐه ﮔﺎھﯽ آدمھﺎی ﺧﻮﺑﯽ ھﻢ در ﻣﯿﺎنﺷﺎن ﭘﯿﺪا ﻣﯽﺷﺪ، آﻣﺪﻧﺪ ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ: »”ﺣﺎجآﻗﺎ” ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﮭﺎﯾﯽ ھﺴﺘﻨﺪ. اﮔﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮاھﯿﺪ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧه ﺑﯿﺮونﺗﺎن ﮐﻨﺪ، آﮔﮭﯽای در روزﻧﺎﻣه ﺑﺪھﯿﺪ و در آن از ﻓﺮﻗهی ﺿﺎﻟه” اﺑﺮاز اﻧﺰﺟﺎر ﻛﻨﯿﺪ«!. ﻣﺎﺟﺮا ﺑه ھﻤﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ و ﭘﯿﺶ ﭘﺎ اﻓﺘﺎدﮔﯽﺳﺖ
ﺑه ھﺮ رو، آن روز در دادﺳﺘﺎﻧﯽ، ﭘﺲ از دادن ﺿﻤﺎﻧﺖ و ﺗﻌﮭﺪ و اﻣﻀﺎ ﮐه از ﺣﻮزهی ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺗﮭﺮان ﺧﺎرج ﻧﻤﯽﺷﻮﯾﻢ، ولﻣﺎن ﮐﺮدﻧﺪ. در راه ﺧﺎﻧه ﺑﮭﺮوز ﮔﻔﺖ: »ﻓﺮزاﻧه اﯾﻦ دﯾﮕﺮ آﺧﺮ ﺧﻂ اﺳﺖ. ھﻔﺖ ﺳﺎل اﺳﺖ وﺿﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺟﻮر اﺳﺖ. ﭘﻨﺞ ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐه ﺑﯿﮑﺎرﯾﻢ. دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮد اداﻣه داد«. ﺑه ﺧﻮدش ﻓﺤﺶِ ﺑﺪ داد و ﮔﻔﺖ: »ﻧﺎﻣَﺮدم اﮔه ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ھﻔﺘهی دﯾﮕﺮ ﺗﻮ را رواﻧه ﻧﮑﻨﻢ ﺑﺮوی«. ﺧﻮدم ھﻢ ﻓﮭﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﻛه دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮد در اﯾﺮان ﻣﺎﻧﺪ. وﻗﺘﯽ ھﻤهی درھﺎ ﺑه روی آدم ﺑﺴﺘه ﻣﯽﺷﻮد، ﺑه ﻓﮑﺮ ﺧﺮوج ﻣﯽاﻓﺘﺪ. ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻌﺪ از ھﻔﺖ ﺳﺎل و اﻧﺪی ﺧﺎرج ﺷﺪم و از راه ﻣﺮز ﭘﺎﻛﺴﺘﺎن از ﻣﻤﻠﻜﺘﻢ ﻓﺮار ﻛﺮدم. ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ و اﺟﺒﺎری ھﻤﯿﻦ اﺳﺖ. ﻣﺎ را ﺑه ﻣﺮور ﺑه اﯾﻦ ﻧﻘﻄه رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻧه ﺟﺎﯾﯽ داﺷﺘﯿﻢ، ﻧه ﭘﻮﻟﯽ و ﻧه … ]ﮔﺮﯾه[…