س:در اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﺑﻮد ﮐه ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑه ﺧﺮوج از اﯾﺮان ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ؟
ج: واﻗﻌهی دﯾﮕﺮی ھﻢ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد. زﻣﺴﺘﺎن ﺳﺎل١٣٦٤ ﺑﻮد؛ ﯾﻌﻨﯽ ھﻔﺖ ﺳﺎل و ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب. ﺷﺐ ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﺴﯿﺤﻰ ﺑﻮد و ﻣﺎ ﺑه ﻣﻨﺰل ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎن آﺳﻮریﻣﺎن رﻓﺘه ﺑﻮدﯾﻢ ﮐه ﻋﺰادار ﺑﻮد. ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐه ﯾﮏ ﺑﺎره رﯾﺨﺘﻨﺪ ﺑه ﺧﺎﻧه. ﻣﻦ و ﺑﮭﺮوز و ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧه و ﭼﻨﺪ ﻣﮭﻤﺎن دﯾﮕﺮ را ﺑه ادارا هی ﻣﻨﮑﺮت ﺑﺮدﻧﺪ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد در ﺧﯿﺎﺑﺎن وزرا ﮐه ﭘﯿﺶ از اﻧﻘﻼب ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑه ﺣﺒﯿﺐ ﺛﺎﺑﺖ، ﺳﺮﻣﺎﯾهدار ﺑﺰرگ ﺑﮭﺎﯾﯽ ﺑﻮد. ﻣﻦ و ﺑﮭﺮوز را ﭼﻨﺪ ﺷﺐ در آنﺟﺎ ﻧﮕه داﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻘﯿه را ﺑه ﻣﺮور آزاد ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑه ﻣﺎ رﺳﯿﺪ. ﻣﺮا ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ از ﺑﮭﺮوز آزاد ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﯿﺮونِ در، ﺟﻠﻮﻣﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻓﻌﻼً ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﯿﺪ. ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘه ﻧﮕﺬﺷﺘه ﺑﻮد ﮐه اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻣﺮﺳﺪس ﺑﻨﺰی ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ از راه رﺳﯿﺪ. ﺑﺎ ھﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ دور زد و ﺟﻠﻮی ﻣﺎ اﯾﺴﺘﺎد. ﭼﻨﺪ ﻣﺴﻠﺴﻞ ﺑه دﺳﺖ از آن ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ و از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﮐه ﺳﻮار ﺷﻮم. ﺑﮭﺮوز ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺘه ﺑﻮد ﮐه در اﯾﻦ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﻦ ﺷﻮھﺮ دارم و ﺑﯽ اﺟﺎزه او ﺳﻮار ﻧﻤﯽ ﺷﻮم! او را ﺻﺪا ﮐﺮدﻧﺪ و ﺣﮑﻤﯽ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐه ﺑﺎ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺗﺎﯾﭗ ﺷﺪه ﺑﻮد! در آن ذﮐﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐه ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑه دادﺳﺘﺎﻧﯽ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪھﻨﺪ. ﮐﺴﯽ ھﻢ آن را از ﻃﺮف دادﺳﺘﺎن ﮐﻞ ﮐﺸﻮر “ﻣﻮﺳﻮی ﺧﻮﺋﯿﻨﯽھﺎ”،اﻣﻀﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺳﺪار ﻣﺮا ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ دادﺳﺘﺎﻧﯽ ﻛﺮدﻧﺪ و ﯾﮑﯽ ھﻢ ﻧﺸﺴﺖ ﮐﻨﺎر ﺑﮭﺮوز و ﺑه دﻧﺒﺎل او ﺑه ﺧﺎﻧهﻣﺎن در ﻣﯿﺪان ﻓﺮدوﺳﯽ رﻓﺘﯿﻢ. در ﺧﺎﻧه ﺑﻮد ﮐه “ﺟﺮم” ﻣﺎ را اﻋﻼم ﮐﺮدﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐه “ﻣﺠﮭﻮل اﻟﻤﻜﺎن” ﺑﻮدهاﯾﺪ! ﯾﻌﻨﯽ آدرس ﺧﺎﻧهى ﻣﺎ را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ! دروغ از اﯾﻦ ﺑﺰرگ ﺮ ﻧﻤﯽﺗﺷﺪ. ھﻤه، از ادارهى ﺗﺎﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘه ﺗﺎ ﭘﺎﺳﺪارھﺎ و ﻛﻤﯿﺘهی ﻣﺤﻞ، از ﺟﺎ و ﻣﻜﺎن ﻣﺎ ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻨﺪ و ﺣﺘﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛه از ﺷﺪت اﺣﺘﯿﺎج، اﺛﺎثﻣﺎن را ﻣﯽﻓﺮوﺷﯿﻢ. ﺣﺎﻻ ﺑه ﻣﺎ ﺗﮭﻤﺖ ﻣﯽزدﻧﺪ ﻛه ﻣﺠﮭﻮل اﻟﻤﻜﺎن” ھﺴﺘﯿﺪ! ﺧﺎﻧه را ﮔﺸﺘﻨﺪ و ھﻤه ﭼﯿﺰ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮدﻧﺪ. ﯾﻘﯿﻦ دارم دﻧﺒﺎل ﻣﺪرﮐﯽ ﻣﯽﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐه ﺑﻔﮭﻤﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﮭﺎﯾﯽ ھﺴﺘﻢ ﯾﺎ ﻧه و ﺑه ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽروم ﯾﺎ ﻧﻤﯽروم. ﭘﺲ از ورود ﻓﻮراً ﺑه اﻃﺎق ﺧﻮاب رﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز از زﯾﺮ ﺗﺸﮏ ﺗﻨﮭﺎ ﯾﺎدﮔﺎر ﭘﺪرم را ﮐه ﻧﺎﻣهی ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺘﻢ و در ﺷﻮرﺗﻢ ﻗﺎﯾﻢ ﮐﺮدم و ﺧﻮدم را ﺑه ﺣﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪم. ﺗﻨﮭﺎ ﭼﺎره اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐه آنرا ﭘﺎره ﮐﻨﻢ و در ﺗﻮاﻟﺖ ﺑﺮﯾﺰم. ﭘﺪرم ﻧﺼﺎﯾﺤﯽ ﺑه ﻣﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐه ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ از آن ﺑﺮ ﻋﻠﯿه ﻣﻦ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺤﻈﺎت ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ ﻧﺎﻣهی ﭘﺪرم را ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدم و دور رﯾﺨﺘﻢ. وﻗﺘﯽ ﺳﯿﻔﻮن را ﻣﯽزدم، ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮی اﺷﮏھﺎﯾﻢ را ﺑﮕﯿﺮم. وﻗﺘﯽ از ﺣﻤﺎم ﺑﯿﺮون آﻣﺪم دﯾﺪم ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﺳﺪارھﺎ دﻗﯿﻘﺎً زﯾﺮ ﺗﺸﮏ را دارد ﻣﯽﮔﺮدد. ﭘﺎﺳﺪاری دو ﻋﮑﺲ از ﺷﮭﺒﺎﻧﻮ را در ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از اﺗﺎقھﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و آنھﺎ را ﺑه ﺑﮭﺮوز داد. ﭼﻨﺪ ﭘﻮﺳﺘﺮ و ﻋﮑﺲ را ھﻢ ﭘﺎره ﮐﺮدﻧﺪ. ﭼﻮن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﯿﺰ ﻣﮭﻤﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ، ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐه ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺑﺮاى ﺣﺎج آﻗﺎ و دادﺳﺘﺎﻧﯽ ﺣﻞ ﺷﻮد، ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎ را ﺑه آنﺟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ. در دادﺳﺘﺎﻧﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻨﮭﺎ راه ﭼﺎره اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐه ﺧﺎﻧﻢ ﺗﺎﺋﯿﺪی ﺑه روزﻧﺎﻣهھﺎ آﮔﮭﯽ ﺑﺪھﺪ ﮐه: ﻣﻦ از دﯾﻦ ﺿﺎﻟهی ﺑﮭﺎﯾﯽ ﻣﻨﺰﺟﺮ ھﺴﺘﻢ. ﻋﮑﺲﺷﺎن را ھﻢ ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﺮاه آﮔﮭﻰ ﺑه ﭼﺎپ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﮭﺮوز اﯾﻦ را ﮐه ﺷﻨﯿﺪ، ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﻣﯽﺧﻮاھﯿﺪ زن ﻣﺮا ﺑﮭﺎﯾﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟ﭼه ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘه ﻛه او ﺑﮭﺎﯾﯽﺳﺖ؟ ﺧﻮدش ﻛه ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﮕﻔﺘه ﺑﮭﺎﯾﯽﺳﺖ. ﺧﺎﻧﻮادهی ﻣﻦ ھﻢ او را ﺑه ﻋﻨﻮان ﺑﮭﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. آﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮاھﯿﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ را ﺑه ھﻢ ﺑﺰﻧﯿﺪ؟آﯾﺎ اﺳﻼم ﻣﯽﺧﻮاھﺪ زﻧﺪﮔﯽ آدم ﺎ ﺑهھھﻢ ﺑﺨﻮرد؟ و ﭼﯿﺰھﺎﯾﻰ از اﯾﻦ ﻗﺒﯿﻞ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐه ازدواج ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﯾﻢ، ﺑﮭﺮوز ﮔﻔﺖ ﻛه ﻣﻦ زﻧﺶ ھﺴﺘﻢ. ﭘﺎﺳﺪارھﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻛه ﺣﺮفھﺎى ﺑﮭﺮوز را ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ، ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺧُﺐ، ﻋﮑﺲ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ؛ آﮔﮭﯽ ﺑﺪھﯿﺪ ﺑﺪون ﻋﮑﺲ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻢ. ﯾﻌﻨﯽ آنھﺎ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ اﻣﻀﺎ و ﯾﺎ ﻧﻮﺷﺘهﯾﯽ از ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﮐه ﮔﻔﺘه ﺑﺎﺷﻢ ﺑﮭﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ و ﯾﺎ اﯾﻦ ﮐه ﺑﺮای ﻧﺠﺎت ﺧﻮدم، ﺑه اﻋﺘﻘﺎد دﯾﮕﺮان ﺗﻮھﯿﻨﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻢ.
اﯾﻦﺟﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ ﯾﮏ ﻧﮑﺘه ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﻨﻢ. اﯾﻦ ﮐه ﻣﺴﺎﻟه در اﯾﻦﺟﺎ ﺧﺎﺗﻤه ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و آنھﺎ دﻧﺒﺎﻟﺶ را ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ، دﻟﯿﻞ داﺷﺖ. اﮔﺮ ﻣﻦ در ﻓﯿﻠﻢھﺎى ﺗﺠﺎرى ﺑﺎزى ﻛﺮده ﺑﻮدم، اﮔﺮ ﺳﺎﺑﻘهی ﮐﺜﯿﻔﯽ داﺷﺘﻢ، اﮔﺮ ﻋﮑﺲ ﻟﺨ”ﺘ ” ﯽﮔﺮﻓﺘه ﺑﻮدم و ﯾﺎ ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺑﺎﺑﺎﮐﺮم رﻗﺼﯿﺪه ﺑﻮدم، ﺑه اﯾﻦ آﺳﺎﻧﯽ ﻣﺮا ول ﻧﻤﯽﮐﺮدﻧﺪ. در ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣهی دﯾﻮار ﭼﮭﺎرم، ﺑﺨﺸﯽ از داﺳﺘﺎن دﺳﺘﮕﯿﺮی ﻣﺎ و ادارهی ﻣﻨﮑﺮات آﻣﺪه اﺳﺖ. ادارهی ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﺑﻮد. ﺷﻼق ﻣﯽزدﻧﺪ و آدمھﺎ و ﺑه ﺧﺼﻮص زنھﺎ را آزار ﻣﯽدادﻧﺪ. ﭼﻮن ھﯿﭻ ﻛﺎر ﺧﻼﻓﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑه ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪھﻨﺪ، ﻣﺎﺟﺮای آدرس را ﭘﯿﺶ ﻛﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐه ﺧﻮدش ﺑﮭﺎﻧهﯾﻰ ﺑﻮد ﺑﺮاى اﯾﻦ ﻛه ﻣﺮا ﻣﺠﺒﻮر ﮐﻨﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐه از دﯾﻦ ﺑﮭﺎﯾﯽ ﻣﻨﺰﺟﺮم! ﺑه ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐه اﯾﻦ آﮔﮭﯽ را ﺑﺪه ﮐه ﻣﺴﺎﻟهات ﺣﻞ ﺷﻮد؛ از ﺧﺎﻧه ﺑﯿﺮوﻧﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﭘﺎﺳﭙﻮرﺗﺖ را ﺑﺪھﻨﺪ و ﺑﺘﻮاﻧﻰ دوﺑﺎره ﮐﺎر ﮐﻨﯽ !