س: آﻣﯿﺰهﯾﯽ از ﺗﺮس و ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐه در اﯾﻦ ﮔﻮﻧه وﺿﻌﯿﺖھﺎ ﺑﺮ آدم ﭼﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮد…
ج: دﻗﯿﻘﺎً. ﻣﻦ اﺳﻤﻢ ﻓﺮزاﻧه ﺗﺎﺋﯿﺪی اﺳﺖ. ﺑﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ ﺑه دﻧﯿﺎ آﻣﺪهام و ﺑﺎ آن ھﻢ ﺧﻮاھﻢ ﻣﺮد. ھﻤهی ﻣﺪارﮐﻢ ﺑه اﯾﻦ اﺳﻢ اﺳﺖ. اﻣﺎ ﭘﺪرم درآﻣﺪ ﺗﺎ ﺑه آنھﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﮐه اﺳﻢ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﻣﻦ ﻓﺮزاﻧه ﺗﺎﺋﯿﺪی اﺳﺖ! ﻣﺴﺌﻮل ﺑﺨﺶ “ت” و دﯾﮕﺮ ﺣﺮوف اول اﻟﻔﺒﺎ،ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﺑه ﻧﺎم “ﻧﺎﻣﺪار” ﯾﺎ “ﻧﺎﻣﻮر”، ﺧﺎﻃﺮم ﻧﯿﺴﺖ. در اﺛﺮ ﻣﺮاﺟﻌﺎت زﯾﺎد ﺑه اﯾﻦ اداره، ﻓﮭﻤﯿﺪم او و ﮐﺲ دﯾﮕﺮی ﺑه ﻧﺎم ﺳﺮوان “آﺑﯿﺎری” ﻛه ﺑﺎ ھﻢ دوﺳﺖ ﺑﻮدﻧﺪ اﻦ]ﯾھﺎ را ﺑﺎ ذﻛﺮ ﻧﺎم و ﻣﺸﺨﺼﺎت در ﺳﺎﯾﺖ ﺧﻮدم آوردهام[ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘهاﻧﺪ ﻣﺜﻼً ﺑه ﻗﻮل ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻨﺪه را “ﺑﻠﻨﺪ” ﮐﻨﻨﺪ!! ﻣﺮا ﻣﺮﺗﺐ ﺑه ﻣﮭﻤﺎﻧﯽ دﻋﻮت ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ.
س: ﺣﺰباﻟﻠﮭﯽ ﺑﻮدﻧﺪ؟
ج: ﺑﻠه!
س: ﺑﺎ رﯾﺶ و ھﻤهی ﺗﺸﺮﯾﻔﺎت؟!
ج: ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان ھﻨﻮز رﯾﺶ ﻧﺪاﺷﺖ؛ وﻟﯽ آن ﯾﮑﯽ ﭼﺮا. ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﯿﺎط ﻣﯽآﻣﺪ و ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ زﯾﺮ ﮔﻮش ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ. ﺧُﺐ ﻣﻦ ﮐه ﺧﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ! اﻣﺎ ﻣﻦ آدﻣﯽ ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮدم. روزھﺎﯾﯽ ﮐه ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽرﻓﺘﻢ ﺑه ادارهی ﮔﺬرﻧﺎﻣه،ﻗﺮص واﻟﯿﻮم١٠ ﻣﯽﺧﻮردم ﮐه ﺳﺮﺷﺎن داد ﻧﺰﻧﻢ. زورم ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ و زور ھﻢ مﻣﯽدﯾﺪ . در ﺟﻮاب دﻋﻮتھﺎی او ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ: راﺳﺘﺶ ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان ﻣﻦ ﻣﺮﯾﻀﻢ؛ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮش ﻧﯿﺴﺖ. ﺑه ﻃﻮر ﮐﻠﯽ، اﺻﻼً اھﻞ ﻣﮭﻤﺎﻧﯽ و اﯾﻦ ﻃﻮر ﭼﯿﺰھﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﻰ ﭘﺮس و ﺟﻮ ﻓﮭﻤﯿﺪم ﮐﺴﯽ ﺑه ﻧﺎم ﺳﺮھﻨﮓ ﺷﮭﺴﻮاری در اﯾﻦ اداره ھﺴﺖ ﮐه او ھﻢ اﺧﺘﯿﺎراﺗﯽ دارد. ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ روزھﺎ ﮐه دﯾﮕﺮ ﺟﺎن ﺑه ﻟﺒﻢ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد، ﺑه در اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ و ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ او را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺑه ﺻﻮرت ﺗﻨﺪ و ﺻﺮﯾﺢ ﺑه او ﮔﻔﺘﻢ: ﺟﻨﺎب ﺳﺮھﻨﮓ! ﻣﮕﺮ ﻣﻦ ﭼه ﮔﻨﺎھﯽ ﮐﺮده؟ ام ! ﻣﺜﻞ ﻓﺮوزان و ﯾﺎ ﺑﻌﻀﯽ ﺧﻮاﻧﻨﺪهھﺎ ﻧﺒﻮدم ﮐه ﺳﮑﺴﯽ رﻗﺼﯿﺪه ﺑﺎﺷﻢ. ﯾﮏ ھﻨﺮﭘﯿﺸهی ﺟﺪی ﺗﺎﺗﺮ ﺑﻮدم. در ﻓﯿﻠﻤﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﺎک ﺑﺎزی ﮐﺮدهام ﯾﺎ ھﺸﺘﻤﯿﻦ روز ھﻔﺘه ﯾﺎ ﻓﯿﻠﻢھﺎی ھﻨﺮی دﯾﮕﺮ. ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ، در اﯾﻦ ادارهی ﮔﺬرﻧﺎﻣه ﭼﻨﺎن ﭘﺪری از ﻣﻦ درآوردﻧﺪ ﮐه از زﻧﺪﮔﻰ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪهام ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭘﺎﺳﭙﻮرت را دادﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ اﺟﺎزه ﺧﺮوج ﺑﮕﯿﺮى. ﺑﺮای ﮔﺮﻓﺘﻦ اﺟﺎزهی ﺧﺮوج ﭘﺎﺳﭙﻮرﺗﻢ را ﺗﺤﻮﯾﻞ دادم. اﮔﺮ رﻧﮓ آن ﭘﺎﺳﭙﻮرﺗﯽ را ﮐه ﻋﮑﺲ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﻘﻨﻌه در آن اﺳﺖ ﺷﻤﺎ دﯾﺪه ﺑﺎﺷﯿﺪ، ﻣﻦ ھﻢ دﯾﺪهام! ﺑﻌﺪ از ﻣﺪتھﺎ ﻣﺮاﺟﻌه ﺑه ادارهی ﮔﺬرﻧﺎﻣه، ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوی ﺑه ﺷﻌﺒهی٤٢ دادﺳﺘﺎﻧﯽ و ﮔﺬرﻧﺎﻣهات را از آن ﺟﺎ ﺑﮕﯿﺮی.
ﺷﻌﺒهی٤٢ دادﺳﺘﺎﻧﯽ ﮔﻮﯾﺎ ﺷﻌﺒهﯾﯽ ﺑﻮد ﮐه ﺑه ﻛﺎر اﻗﻠﯿﺖھﺎی ﻣﺬھﺒﯽ رﺳﯿﺪﮔﻰ ﻣﯽﺮ)ﻛدﺟﺰﯾﯿﺎت اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا را در ﻣﻘﺎﻟهی “ﻣﻘﺎﺑﻠه ﻧه ﻣﻌﺎﻣﻠه” ﻧﻮﺷﺘه ام )٤((. ﻣﺮا ﺑه ﻋﻨﻮان ﺑﮭﺎﯾﯽ ﺑه آنﺟﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﻮﻗﻊ ورود ﺑه ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، زﻧﯽ ﮐه ﻣﺮا ﺑﺎزرﺳﯽِ ﺑﺪﻧﯽ ﻣﯽﮐﺮد، وﻗﺘﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻣﺮا دﯾﺪ ﮔﻔﺖ: »اﮔه ﻣﯽﺧﻮای اﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﺎرت را ﺑﯿﻔﺘه، ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺴﮏ )!!( داﺷﺘه ﺑﺎﺷﯽ ﯾﺎ ﭘﻮل«! در ﺷﻌﺒهی٤٢ ، ﺑه اﺗﺎق ﯾﻚ آﺧﻮﻧﺪ رﻓﺘﻢ. ﺗﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﮐﺸﻮی ﻣﯿﺰش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﯿﮕﺎر وﯾﻨﺴﺘﻮن ﺑﯿﺮون آورد و ﺑه ﻣﻦ ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد. ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدم. ﯾﮑﯽ از ﺳﯿﮕﺎرھﺎ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑه ﮐﺸﯿﺪن. ﻣﺪﺗﻰ ﻓﻘﻂ ﺑه ﻣﻦ ﻧﮕﺎه دﻣﯽﮐﺮ. ﻣﻦ ھﯿﭻ وﻗﺖ ﺑه ﻗﯿﺎﻓه و ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ در ﻣﻮرد ﺧﻮدم ﭘﺎیﺑﻨﺪ ﻧﺒﻮدهام. اﻣﺎ ﺑه ھﺮﺣﺎل ﺗﯿﭙﯽ داﺷﺘﻢ و در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم از ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدم. ﺑﻠﻮﻧﺪ ھﻢ ﺑﻮدم و ﻣﺮدم ﺧﻮشﺷﺎن ﻣﯽآﻣﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ را ﺑﺮای ﺧﻮدم ﺗﻮھﯿﻦ آﻣﯿﺰ ﻣﯽداﻧﻢ ﮐه ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺑه ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ رﻓﺘه و ھﻨﺮﭘﯿﺸه ﺷﺪه. در ﻣﺼﺎﺣﺒهای ﮔﻔﺘهام: ﺧﺎﻧﻢھﺎ، ﻋﻮض ﺑﺪنﺗﺎن، ﻟﻄﻔﺎً ﻣﻐﺰھﺎیﺗﺎن را ﮐﻤﯽ ﺑﺮھﻨه ﮐﻨﯿﺪ! ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﮐﺎرﮔﺮدان ﺷﻤﺎ را ﺟﺪی ﺑﮕﯿﺮد! ﺑﮕﺬرﯾﻢ. آﺧﻮﻧﺪ ﭘﺲ از اﯾﻦ ﻛه ﺧﻮب ﻣﺮا ﻧﮕﺎه ﻛﺮد، ﭘﺮﺳﯿﺪ: »ھﻨﻮز ﻣﻮھﺎﺗﻮ داری؟ ﭼﺮا زﯾﺮ ﻣﻘﻨﻌه ﻗﺎﯾﻢﺷﻮن ﮐﺮدی؟!«. ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ. ﭘﺮﺳﯿﺪم ﺣﺎجآﻗﺎ آﯾﺎ ﭘﺎﺳﭙﻮرت ﻣﻦ ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎﺳﺖ؟ ﭼﺮا ﻣﺮا از ادارهی ﮔﺬرﻧﺎﻣه ﺑه اﯾﻨﺠﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدهاﻧﺪ؟ ﺧﻨﺪهی زﺷﺘﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: »ﺧﺎﻧﻢ، ﻣﻌﻠﻮﻣه ﮐه ﭘﯿﺶ ﻣﺎﺳﺖ! واﷲ ﭘﯿﺶ ﻣﺎﺳﺖ! ﺧُﺐ ﻣﺎ دلﻣﺎن ﻣﯽﺧﻮاد ﺗﻮرو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ دﯾﮕه؛ ﭼه ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ!«. ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﭼه ﺑﮕﻮﯾﻢ؟ اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﭼه ﻣﻤﻠﮑﺘﯽ ﺳﺖ؟ اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﭼه دﺳﺘﮕﺎه دوﻟﺘﻰ ﺳﺖ؟ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠهی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﺪون رﯾﺸه و ﺑﺪون ھﻮﯾﺖ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑه ﺣﺎجآﻗﺎی ﺷﻌﺒهی٤٢ ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﺮا اﯾﻦ ﻗﺪر ﻣﺮا اذﯾﺖ ﻣﯽﻛﻨﯿﺪ؟ ﺣﻘﻮﻗﻢ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدهاﯾﺪ، ﻧﻤﯽﮔﺬارﯾﺪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ، ﻧﻤﯽﮔﺬارﯾﺪ از ﮐﺸﻮر ﺧﺎرج ﺷﻮم…! ﮔﻔﺖ: »ﺑه ﺗﻮ اﺟﺎزه ﺑﺪھﯿﻢ ﺑﺮوی آنﺟﺎ، ﺷﺮوع ﮐﻨﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﻠﺒﻞ ﺑه ﺟﯿﮏ ﺟﯿﮏ ﮐﺮدن و ﺑﮕﻮﯾﯽ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼه ﺧﺒﺮ اﺳﺖ؟!«. درﺳﺖ ھﻤﯿﻦ اﺻﻄﻼح را ﺑه ﮐﺎر ﺑﺮد. وﻗﺘﻰ ﻓﮭﻤﯿﺪ ﮐه ﻣﺤﻠﺶ ﻧﻤﯽﮔﺬارم و ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺑﺎ آنھﺎ ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺎﯾﻢ، رﻓﺘﺎرش ﻋﻮض ﺷﺪ. ﯾﮏ ﺑﺎره ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ: «ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽﻓﮭﻤﯿﺪ؛ ﻣﺎ ﻣﯽﺧﻮاھﯿﻢ اﯾﻦﻗﺪر ﺷﻤﺎ را ﺧﺎﻧهﻧﺸﯿﻦ ﮐﻨﯿﻢ، اﯾﻦ ﻗﺪر ﻣﻨﺰوی ﻛﻨﯿﻢ ﺗﺎ دق ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﻤﯿﺮﯾﺪ! ﭼﺮا ﺑﺎ رژﯾﻢ ھﻤﮑﺎری ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﺪ؟».
ﺑﺎرھﺎ ﺑه ادارهى ﮔﺬرﻧﺎﻣه رﻓﺘﻢ و ھﺮ ﺑﺎر دﺳﺖ از ﭘﺎ دراز ﺗﺮ ﺑه ﺧﺎﻧه ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻧﻤﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛه ﻣﻤﻨﻮعاﻟﺨﺮوج ﺷﺪهام؛ اﻣﺎ ﭘﺎﺳﭙﻮرﺗﻢ را ھﻢ ﻧﻤﯽدادﻧﺪ.اذﯾﺖ و آزارھﺎی دﯾﮕﺮی ھﻢ ﺑﻮد ﮐه ﻧﻤﻮﯾﻧه ﯽ از وﻗﺎﺣﺖ اﯾﻦ رژﯾﻢ اﺳﺖ. ﺑﺎ ﮐﺴﯽ آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﺑه ﻧﺎم ﻣﺠﯿﺪ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﮐه دﻓﺘﺮی در ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﺷﻤﺎﻟﯽ داﺷﺖ. اول ﺑﮭﺮوز ﺑﺎ او آﺷﻨﺎ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻰ ﺑه ﻣﻦ ھﻢ ﻣﻌﺮﻓﻰاش ﻛﺮد. ﺑﮭﺮوز ﺑﺮای ﮔﺬران زﻧﺪﮔﯽ از ﮐﺎرﻣﻨﺪ ﯾﮑﯽ از ﺳﻔﺎرتﺧﺎﻧهھﺎ، دﺳﺘﮕﺎهھﺎی وﯾﺪﯾﻮ ﻣﯽﺧﺮﯾﺪ و ﺑه اﯾﻦ ﻓﺮد ﻣﯽﻓﺮوﺧﺖ. در ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﭘﻮل و ﯾﺎ ﻟﺒﺎس ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻮن او ﺟﻨﺲ و ﻟﺒﺎس از ﺧﺎرج ﻣﻰآورد. اﯾﻦ ﻗآﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑه ﻣﺎ اﺣﺘﺮام ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ. ﮔﺎھﯽ ھﻢ در ﻣﮭﻤﺎﻧﯽھﺎﯾﯽ ﮐه ﻣﯽداد، دﻋﻮتﻣﺎن دﻣﻰﻛﺮ. ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﮭﺮوز ﺑه ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﮐه رﻓﺘه و ﺟﻨﺲھﺎﯾﺶ را دﯾﺪه و ﺑﺪش ﻧﯿﺎﻣﺪه. ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﮐﺮد ﻛه ﺑﺮوم و آنھﺎ را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﻣﻦ ھﻢ رﻓﺘﻢ. ﻣﺜﻞ ﻣﻌﻤﻮل، وﻗﺘﯽ ﻣﻘﻨﻌهی ﻟﻌﻨﺘﯽ را ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺘﻢ و روﭘﻮش ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪم، اﮔﺮ زﻣﺴﺘﺎن ﺑﻮد، ﯾﮏ ژاﮐﺖ ھﻢ روﯾﺶ ﺑه ﺗﻦ ﻣﯽﮐﺮدم. آن روز ھﻢ ھﻮا ﺳﺮد ﺑﻮد. ﺗﻨﮭﺎ ژاﮐﺘﯽ را ﮐه داﺷﺘﻢ،ﭘﻮﺷﯿﺪم. آن را از اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم و زﯾﺮش رﯾﺸه داﺷﺖ. وﻗﺘﯽ وارد دﻓﺘﺮش ﺷﺪم، دﯾﺪم ﯾﮏ آﺧﻮﻧﺪ ھﻢ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘه. ﭘﺮﺳﯿﺪم: آﻗﺎی ﺣﺴﯿﻨﯽ آن ﺑﻠﻮزھﺎﯾﯽ ﮐه ﻣﯽﮔﻔﺘﯿﺪ، ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﮔﻔﺖ: ﺧﺎﻧﻢ ﺗﺎﺋﯿﺪی ﻟﻄﻔﺎً ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ اﯾﻦ ﺟﺎ! دﯾﮕﺮ ﻗﻀﯿه ﺑﺮاﯾﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد. ﻧﯿﺶ آﺧﻮﻧﺪه از دﯾﺪن ﻣﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠه ﻋﻤﺎﻣهاش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﺬاﺷﺖ روی ﻣﯿﺰ. دوﺳﺖﻣﺎن ﻣﺮا ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮد: ﺣﺎج»آﻗﺎ ﮔﻠﺮو، ﺧﺎﻧﻢ ﻓﺮزاﻧه ﺗﺎﺋﯿﺪی، از ھﻨﺮﭘﯿﺸهھﺎی ﺑﺴﯿﺎر ھﻨﺮی ﻣﺎ! ﻓﯿﻠﻢ ﺳﻔﺮ ﺳﻨﮓ را ﺑﺎزی ﮐﺮده اﻧﺪ« (ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐه از اﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ اﺻﻼً ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽآﯾﺪ و ھﻤﯿﺸه ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻮدهام از اﯾﻦ ﮐه در آن ﺑﺎزی ﮐﺮدهام). ﺣﺎج آﻗﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑه ﻣﻦ ﮐﺮد و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑه ﺳﻤﺖ ﺣﺴﯿﻨﯽ و ﮔﻔﺖ: »ﺗﻮ ھﺮ ﭼﻘﺪر ھﻢ از اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ، ﻣﻦ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﻨﻢ!ﮐ.«ﻣﻦ ﻏﻤﮕﯿﻦ و دﻟﺨﻮر ﺑﻮدم؛ وﻟﻰ ﺑه زور ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم. ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﮐﻤﺎل وﻗﺎﺣﺖ ﮔﻔﺖ: »ﻣﻦ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ھﻨﺮﭘﯿﺸه اﺳﺖ ﮐه ﯾﮏ ﺷﺐ ﺗﻮ ﺷﺎم اﯾﺸﺎن را دﻋﻮت ﮐﻨﯽ و وﯾﺪﯾﻮی ﻓﯿﻠﻢﺷﺎن !«. را ﺑﯿﺎری و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐه ﻣﺎ وﯾﺪﯾﻮ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ، ﺧﺎﻧﻢ ﯾﮏ ﻗﺮی ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺪھﻨﺪ.
ﻣﻦ از درون داﺷﺘﻢ ﻣﻨﻔﺠﺮ مﻣﯽﺷﺪ . آدﻣﯽ ﮐه ﭘﻮل اﺟﺎرهی ﺧﺎﻧه ﻧﺪارد، آدﻣﯽ ﮐه ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ اﺳﺖ، ھﻤﯿﺸه ﮔﺮﺳﻨه اﺳﺖ، ﺑﺎ واﻟﯿﻮم ﺧﻮدش را ﺳﺮ ﭘﺎ ﻧﮕه ﻣﯽدارد و اﯾﻦ ھﻤه ﺑه او ﻇﻠﻢ ﺷﺪه، ﺧُﺐ وﻗﺘﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺮفھﺎﯾﯽ را ﺑﺸﻨﻮد، ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻇﺎھﺮم را ﺣﻔﻆ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ: ﺣﺎجآﻗﺎ، اﺷﮑﺎل ﮐﺎر اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐه ﻗﺮھﺎی ﻣﻦ ﻃﺎﻏﻮﺗﯽﺳﺖ! ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﻣﻨﺰل ﺷﻤﺎ، ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد ﺷﻤﺎ، وﯾﺪﯾﻮ را آن ﺟﺎ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ. ﻣﻨﺘﮭﯽ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐه ﻣﻦ ﻗﺮ ﺑﺪھﻢ، ﺷﻤﺎ ﺑه دﺧﺘﺮﺧﺎﻧﻢﺗﺎن، ﺧﺎﻧﻢﺗﺎن ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﯾﮏ ﻗﺮ ﻗﺸﻨﮓ ﻣﮑﺘﺒﯽ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﺪھﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ھﻢ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم و ﻗﺮ ﻃﺎﻏﻮﺗﯽ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﻧﺪھﻢ! اﯾﻦ ﻋﯿﻦ ﺟﻤﻠهھﺎﯾﻰﺳﺖ ﻛه ﮔﻔﺘﻢ. اﻣﺮوز ﮐه ﺑه آن روزھﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﮔﺎھﯽ از ﺟﺮات ﺧﻮدم در آن وﺿﻌﯿﺖ، ﺣﯿﺮت ﻣﯽﮐﻨﻢ. اﻟﺒﺘه ﺑﮭﺎﯾﺶ را ھﻢ ﭘﺮداﺧﺘﻢ. رﻧﮓ ﻣﺠﯿﺪ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑه ﻟﮑﻨﺖ اﻓﺘﺎد. از آن ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮد ﮐه ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ ﭼه ﺑﮕﻮﯾﺪ. ﺣﺎجآﻗﺎ ﺑه ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد و ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻔﺖ. ﻣﻦ آن ﻗﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم ﮐه ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم اﮔﺮ ﺑﯿﺶﺗﺮ ﺑﻤﺎﻧﻢ، ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ داد و ﻓﺮﯾﺎد ﮐﻨﻢ. ﺑه ﺣﺴﯿﻨﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻦ اﻻن ﯾﺎدم اﻓﺘﺎد ﮐه ﮐﺎری دارم و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم. ﻓﺮدا ﺑﺮای دﯾﺪن ﻟﺒﺎسھﺎ ﺧﻮاھﻢ آﻣﺪ. ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﻓﺮداﯾﺶ ﻧﺮﻓﺘﻢ. ﯾﮏ روز ﻓﺎﺻﻠه اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﭘﺲ ﻓﺮدا رﻓﺘﻢ. ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﭘﻠهھﺎى دﻓﺘﺮش ﺑﺎﻻ ﺑﺮوم ﮐه ﯾﻚ ﻣﺮﺗﺒه ﯾﮏ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺎﺳﺪار ﺟﻠﻮی در ﺗﺮﻣﺰ ﻛﺮد. دو ﺳه ﭘﺎﺳﺪار ھﻢزﻣﺎن از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﺮا دوره ﮐﺮدﻧﺪ . زﻧﯽ دﺳﺖھﺎﯾﻢ را از ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺧﻮدﺷه! ﮔﻔﺘﻢ ﭼه ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﭼه،ﺧﻮدﺷه؟! در ﻇﺮف ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘه ﻓﮭﻤﯿﺪم ﮐه ﻣﺮا ﺑه ﻋﻨﻮان ﮐﻮﻟﯽ وﻟﮕﺮدی ﮔﺮﻓﺘهاﻧﺪ ﮐه ﺑﭽهﯾﯽ را دو ﺧﺎﻧه ﺑﺎﻻﺗﺮ دزدﯾﺪه ﺳاﺖ آ!ن زن ﻣﺎدر ﺑﭽه ﺑﻮد.