س:و اﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎن ﻛﺎر ﺗﺎﺗﺮ ﺷﻤﺎ ﺷﺪ در اﯾﺮان اﺳﻼﻣﻰ؟
جه: ﺑﻠ . از اﯾﻦ ﭘﺲ ھﺮﭼه ﺑﻮد، ﺗﻘﻼ ﺑﻮد ﺑﺮاى اداﻣهى زﻧﺪﮔﻰ در ﺟﮭﻨﻤﻰ ﻛه ﺑﺮاى ﻣﺎ ﺳﺎﺧﺘه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺮای ﮔﺬرانِ زﻧﺪﮔﯽ، ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎری از ﭼﯿﺰھﺎیﻣﺎن را ﺑﻔﺮوﺷﯿﻢ. ﭼﻮن ھﻢ ﻣﻦ و ھﻢ ﺑﮭﺮوز ﻣﻤﻨﻮعاﻟﮑﺎر ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ھﺮ ﮐﺎر ھﻢ ﻛه ﻣﯽﮐﺮدم، ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺰاﺣﻤﺖ اﯾﺠﺎد ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﮔﺎھﯽ ﻣﯽرﻓﺘﻢ ﭘﺎرک ﺳﺎﻋﯽ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ. ﯾﮏ روز ﺑه ﯾﮑﯽ از ﮐﯿﻮﺳﮏھﺎی آن ﺟﺎ رﻓﺘﻢ ﮐه ﻗﮭﻮه ﺑﺨﺮم. در ﻇﺮف ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘه، آدمھﺎ دورم ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮدم ﮐﺴﯽ ﻣﺮا ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ؛ ﭼﻮن روﺳﺮی ﺳﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﻋﯿﻨﮏ ﺑه ﭼﺸﻢ داﺷﺘﻢ. اﻣﺎ ﻣﺮا ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ. ﺻﻒ، ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪ. ﻣﻦ ﺑه ﻓﺮوﺷﻨﺪه رﺳﯿﺪم و ﻗﮭﻮهام را ﮔﺮﻓﺘﻢ. راه ﻛه اﻓﺘﺎدم، ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدى ﺑه دﻧﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪﻧﺪ. ﺳﻮالھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﯾﮏ دﻓﻌه ﻣﻮﺗﻮرﺳﻮارھﺎی ﭘﺎﺳﺪار آﻣﺪﻧﺪ و ﭼﻨﺎن وﺣﺸﺘﯽ در آدمھﺎ اﯾﺠﺎد ﮐﺮدﻧﺪ ﮐه ھﻤه در ﭼﺸﻢ ﺑهھﻢزدﻧﻰ ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ﺑه ﺑﺎزﺟﻮﯾﻰ از ﻣﻦ: ﭼﺮا ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﯾﯽ و آدمھﺎ را دور ﺧﻮدت ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟! ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻦ آدم دور ﺧﻮدم ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ؟! ﻣﻦ آﻣﺪم راه ﺑﺮوم و ﻗﮭﯾﻮهﯽ ﺑﺨﻮرم. ﺑه ﻣﻦ ﭼه ﮐه آدمھﺎ دورم ﺟﻤﻊ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ! ﺑه ھﺮ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽﯾﯽ ﺑﻮد، ﺧﻮدم را از ﺷﺮ آﻧﮭﺎ و ﺳﻮالھﺎى اﺣﻤﻘﺎﻧهﺷﺎن ﺧﻼص ﮐﺮدم. وﻗﺘﯽ ﺑه ﺧﺎﻧه رﺳﯿﺪم، ﻣﺘﻮﺟه ﺷﺪم ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ در ﺟﯿﺒﻢ اﺳﺖ. در ﭘﺎرك، ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﻛه دﺳﺖھﺎﯾﯽ ﺑه ﺟﯿﺒﻢ ﻣﯽرود. ﺟﯿﺒﻢ ﭘﺮ از ﯾﺎدداﺷﺖ و ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻮد: اﺳﻢ، آدرس ﺧﺎﻧه، ﺷﻤﺎرهی ﺗﻠﻔﻦ،داﺳﺘﺎن ﮐﻮﺗﺎه، ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣه و ﺳﻨﺎرﯾﻮ، ﺷﻌﺮ اﻧﻘﻼﺑﯽ و ﺿﺪﺧﻤﯿﻨﯽ و… ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺸﺨﺼﺎت ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه و در ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮارد، ﺑﺎ اﺑﺮاز ﻧﻔﺮت از رژﯾﻢ اﺳﻼﻣﯽ. ﭼﻨﺪ ﺑﺎری ﮐه ﺑﺮای ﻗﺪم زدن ﺑه ﭘﺎرك ﺳﺎﻋﻰ رﻓﺘﻢ، اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺗﻜﺮار ﺷﺪ. ﺑه ﺑﮭﺮوز ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ: اﯾﻦھﺎ ﺑﺎ ﭼه اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ را در ﺟﯿﺐ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ! ﻣﻦ اﮔﺮ آدم ﻧﺎﺟﻮرى ﺑﻮدم، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دردﺳﺮ زﯾﺎدی ﺑﺮایﺷﺎن درﺳﺖ ﮐﻨﻢ! ﻣﺮدم ﻣﺮا دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ. اﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎریھﺎی اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻨﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎر اﯾﺠﺎد ﻣﯽﺷﺪ. ﺑه ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ھﻢ رﻓﺘه رﻓﺘه، ﮐﻢﺗﺮ از ﺧﺎﻧه ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﺪم.
ﺧﺎﻧهی ﻣﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺪان ﻓﺮدوﺳﯽ ﺑﻮد. ﯾﮏ روز رﻓﺘه ﺑﻮدم ﺑه ﺣﻤﺎم ﺧﯿﺎﺑﺎن وﯾﻼ. آﺑﮕﺮمﮐﻦ ﺧﺎﻧه ھﻤﯿﺸه ﺧﺮاب ﺑﻮد و ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧه ﺑﺮای درﺳﺖ ﮐﺮدن آن ﺑﮭﺎﻧه ﻣﻰآورد و ﻣﺎ را آزار ﻣﻰداد. از ﺣﻤﺎم ﻛه ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺘﻢ، ﻣﺮدی آﻣﺪ ﺟﻠﻮ و ﮔﻔﺖ ﺳﻼم. ﺟﻮاﺑﺶ را دادم و ﮔﺬﺷﺘﻢ. ﺑه دﻧﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪ. ﮔﻔﺖ: ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﮑﻨﯿﺪ! دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﻢ ﮐﺮدم. ﺷﺼﺖ ﺗﻮﻣﺎن ﭘﻮل داﺷﺘﻢ. ﺑﺮای آنوﻗﺖ ﭘﻮل ﮐﻤﯽ ﻧﺒﻮد. دﺳﺘﻢ را ﺑه ﻃﺮف او دراز ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ ھﻤﯿﻦ را دارم. دﯾﺪم ﻣﯽﺧﻨﺪد. ﮔﻔﺖ ﯾه ﺟﺎﯾﯽ ﺑه ﻣﻦ ﺑﺪه! ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺑه ﺗﻮ ﺟﺎ ﺑﺪم؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﻠه. ﺟﺎﯾﯽ، اﺗﺎﻗﯽ…! ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ وﺿﻌﯿﺖ را ﭼﻄﻮر ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐه ھﺮﮐﺴﯽ ﺑه ﺧﻮدش اﺟﺎزه ﻣﯽداد ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﺑه ﻣﺎ ﺑﮕﻮﯾﺪ. ﺗﺎزه اﯾﻦ ﻧﻮع اﺗﻔﺎﻗﺎت ﺑﺮای ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢﺗﺮ از ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﭘﯿﺶ ﻣﻰآﻣﺪ. اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ و آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎرى ﺑﻮد ﻛه ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻰ روﺑهرو ﺷﺪم. ھﻤﺎﻧﻄﻮر ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﯽآﻣﺪ. ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒه دﯾﺪم دارد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽﮐﺸﺪ: اﯾﮭﺎاﻟﻨﺎس! ﺑه دادم ﺑﺮﺳﯿﺪ. اﯾﻦ زن ﻣﻦ اﺳﺖ. از آﺑﺎدان ﻓﺮار ﮐﺮده! دو ﺗﺎ ﺑﭽه دارﯾﻢ. ﺑﭽهھﺎ را ول ﮐﺮده و آﻣﺪه اﯾﻦ ﺟﺎ ھﻨﺮﭘﯿﺸه ﺷﺪه! ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم دارم ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ ﺗﺮﺳﻨﺎک ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ! ﻣﺮدم ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ. آدمھﺎﯾﯽ ﮐه ﻣﺮا ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ، ﺗﻠﻔﻦ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑه ﮐﻤﻞﯿﺘهی ﻣﺤ . ﺑﮭﺮوز رﻓﺘه ﺑﻮد ﺷﻤﺎل و ﺑه او دﺳﺘﺮﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺗﻠﻔﻦ زدم ﺑه ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎنﻣﺎن ﮐه اﺳﻤﺶ ﺣﺴﻦ ﺑﻮد. او ﺧﻮدش را ﺑه ﺳﺮﻋﺖ رﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎ آن ﻣﺮد ﺣﺮف زد. ﺑﻌﺪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ: ﻓﺮزاﻧه، اﯾﻦ ﻃﻮری ﮐه اﯾﻦ آدم ادﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ، اﮔﺮ ﻣﻦ ﺗﻮ و ﺑﮭﺮوز را ﺧﻮب ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻢ، ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐه راﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ! ﻣﻦ ﮔﯿﺞ و ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐه ﭼه ﮐﻨﻢ؟! ﺑﺎﻻﺧﺮه از ﮐﻤﯿﺘهى ﻓﺮدوﺳﻰ ﮐﺴﯽ آﻣﺪ ﺑه ﻧﺎم آﻗﺎی ﺻﺎﻟﺤﯽ ﮐه ﻣﻦ و ﺑﮭﺮوز را ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ و ﻣﺎ را دوﺳﺖ داﺷﺖ. ﮐﻤﯿﺘهی ﻓﺮدوﺳﯽ، در ﺑﺎغ ﻗﺪﯾﻤﯽی ﮐﻨﺴﻮلﮔﺮی اﻧﮕﻠﯿﺲ در ﭼﮭﺎرراه ﺳﯿﺪﻋﻠﯽ ﺑﻮد. ﺑه او ﮔﻔﺖ: ﭼﯽ ﻣﯽﮔﯽ آﻗﺎ؟ اﮔﺮ اﯾﻦ زﻧﺖ اﺳﺖ، ﮐﯽ ازدواج ﮐﺮدﯾﻦ؟ ﻋﻘﺪﻧﺎﻣه ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣهات ﮐﻮ؟ آن ﻣﺮد ﮐﯿﻔﯽ در دﺳﺖ داﺷﺖ. ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎز ﻛﺮدن ﻛﯿﻔﺶ ﺑﻮد ﻛه ﯾﻚ ﺑﺎره ﮐﯿﻒ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ رﯾﺨﺖ روی زﻣﯿﻦ. ﭘﺎﺳﺪار ﺧﻢ ﺷﺪ ﮐه ﭼﯿﺰھﺎﯾﻰ را ﻛه ﺑﺮ زﻣﯿﻦ رﯾﺨﺘه ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ. ﺑه ﮐﯿﻒ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐه ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدى ﮐﺎرت ﻋﻀﻮﯾﺖ ﻛﻤﯿﺘهھﺎى ﻣﺨﺘﻠﻒ در آن ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد. ﭼﻨﺪ ﻋﮑﺲ از ﺗﺎﺗﺮھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻦ ھﻢ در ﮐﯿﻔﺶ ﺑﻮد. ھﻨﻮز ﺳﺮﮔﺮم ﺑﺮرﺳﻰ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت ﻛﯿﻒ ﺑﻮد ﻛه ﻣﺮد ﭘﺎ ﺑه ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺖ و ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑه دوﯾﺪن. ﻏﺎﻓﻞ از اﯾﻦﮐه ﮐﻮﭼه ﺑﻦﺑﺴﺖ اﺳﺖ. ﺑه اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ دﺳﺘﮕﯿﺮش ﻛﺮدﻧﺪ. ﻋﺼﺮ آن روز ﺑه ﮐﻤﯿﺘهی ﻣﯿﺪان ﻓﺮدوﺳﯽ رﻓﺘﻢ و دﯾﺪم ﮐه او را ﺑﺎ زﻧﺠﯿﺮ و ﯾﮏ ﻣﯿﺦ ﻃﻮﯾﻠه،ﺑه ﺗﻨﮭﺎ درﺧﺖ ﺣﯿﺎط ﮐﻤﯿﺘه ﺑﺴﺘهاﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل زدﻧﺶ ھﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻦ واﺳﻄه ﺷﺪم ﮐه او را ﻧﺰﻧﻨﺪ. ﺑه آﻗﺎی ﺻﺎﻟﺤﯽ ﮔﻔﺘﻢ: اﮔﺮ رژﯾﻢ اﯾﻦ ﮔﻮﻧه رﻓﺘﺎر ﻧﮑﻨﺪ، ھﺮ اﺣﻤﻘﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ اﯾﻦ ادﻋﺎھﺎ را ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﺮد ﺑه دﺳﺖ و ﭘﺎی ﻣﻦ اﻓﺘﺎد ﮐه ﺧﺎﻧﻢ ﻏﻠﻂ ﮐﺮدم؛ ﮔُه ﺧﻮردم!